ifrit

Soul Kitchen (2009)
Estrea: 31 de marzo de 2010

Título orixinal: Soul Kitchen
Director: Fatih Akin
Intérpretes: Adam Bousdoukos, Moritz Bleibtreu, Birol Ünel, Anna Bederke
País: Alemaña
Duración: 99 minutos
Xénero: comedia

Nin moito menos vai ser unha constante, mais este mes tamén traio aqui un filme que se puido ver no festival compostelán Cineuropa e que, dentro da Sección oficial, tivo moi boa acollida entre o público. De feito o realizador alemán de orixe turca Fatih Akin é un asiduo deste festival e doutros nos que gusta ver a realidade dende outros puntos de vista. No festival italiano de Venecia recibiu dous premios: o especial do xurado e o Premio de cinema novo, ademáis de optar ó León de ouro.

Desta volta Akin volve ós seus temas de sempre (a inmigración, a música, as relacións humanas, o amor, a busca da propia identidade) pero dende un prisma case descoñecido nel como é a comedia lixeira. Os seus dous filmes de máis sona son Contra la pared (Gegen die Wand, 2004), e Al otro lado (Auf der anderen Seite, 2007), dous dramas de fondo contido social. Inda que tamén ten outros como Cruzando el puente: Los sonidos de Estambul (Crossing the Bridge: The Sound of Istambul, 2005) un documental musical onde xunta dous dos seus grandes temas: a música e Turquía.

O protagonista de Soul Kitchen é Zinos, un mozo alemá de orixe grega, que rexenta un ruinoso restaurante nun vello almacén do barrio Willhelmsburg de Hamburgo, e inda que a comida non é moi alá ten certo éxito entre os veciños da zona polo seu particular ambiente (especialmente a música). Mais a vida de Zinos está chea de atrancos e de situacións máis ou menos cómicas (sempre depende dende o punto de vista que miremos, a el fixo que non lle fan moita gracia). E así se van sucedendo os acontecementos sin que o bo de Zinos poda facer nada. A súa moza marcha a China a traballar de correspondente dun xornal. Debería visitala ou ir vivir con ela? Coñece a Shayn Weiss, un cociñeiro de luxo, que dará un xiro radical á cociña do establecemento, facendo que sexa rexeitado pola xente do barrio inda que admirado polos alumnos dunha escola de baile e pronto será o local de moda da cidade. Será quen de manter o espírito do local? Os cambios na súa vida non deixan de sucederse e namora de Lucia, a nova camareira. É imposíbel manter unha relación a distancia? Inda que co recén chegado éxito os problemas co fisco e cos especuladores locais semella que amainaron Zinos non deixa de darlle voltas á idea de vendelo todo e ir a China na procura de Shayn. Com este panorama calquera cousa pode pasar.

O filme é unha comedia ó uso e segue todos os esquemas e gags básicos do xénero. Acompañado por unha poboada colección de secundarios (o irmá de Zinos e os seus amigos, os clientes do bar, os músicos, a inspectora de Facenda, o inspector de Sanidade, o construtor…) o errático camiño de Zinos cara non se sabe moi bem onde amósanos, a través da comedia, varios puntos da realidade (a inmigración, a integración, a especulación urbanística…)

Pode que Soul Kitchen non teña a profundidade das súas outras propostas cinematográficas, máis algunhas cousas son claras: com esta proposta pode chegar a moita máis xente sen traizoar os seus presupostos temáticos e dando de novo espazos para a reflexión. Pero sen dúbida o máis sobresainte do filme é que nos permite soltar amplas gargalladas e sair da sala com bo corpo.

Xa me diredes o que vos pareceu.

Vémonos nas butacas!

ifrit

http://cinemafriki.blogaliza.org

OUTRAS ESTREAS DE MARZO:
5 de marzo:
Los hombres que miraban fijamente a las cabras: Unha hilarante historia sobre as investigacións militares dos poderes paranormais. Baseada en feitos reais.
12 de marzo:
El retrato de Dorian Gray: Nova versión da novela de Oscar Wilde sobre a obsesión da eterna xuventude. Podía facerse moito mellor.
Desde París com amor: Unha de atentados terroristas e carreiras contrareloxo com John Travolta
19 de marzo:
Green Zone. Distrito protegido: Thriller bélico no que un grupo de soldados terá como misión buscar as armas de destrucción masiva iraquís e o que atoparán será un plan que representa unha ameaza inda maior.
Ciudad de vida y muerte: Cinema bélico chinés sobre a invasión xaponesa de principios do século XX. Cuncha de Ouro no festival basco de Donosti 2009.
26 de marzo:
El libro de Eli: Nun futuro post-apocalíptico Denzel Washington deberá protexer o libro que traerá a a salvación á humanidade.
Furia de titanes: Remake do clásico dos 80 cheo de espectaculares monstros e loitas épicas.
Scar: Terror con asasino en serie en 3D. Semella que a peli é tan boa que andan a voltas cas datas (ou era ó revés?)

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do xornal En momemento, editado polo Movemento polos dereitos civís, en febreiro de 2010

[A recomendação foi feita sem ter visto o filme e pode conter algum que outro erro]

Un profeta (2009)
Estrea: 26 de febreiro de 2010

Título orixinal: Un prophète
Director: Jacques Audiard
Intérpretes: Tahar Rahim (Malik), Niels Arestrup (César Luciani), Adel Bencherif (Ryad), Reda Kateb (Jordi), Hichem Yacoubi (Reyeb), Jean-Philippe Ricci, Gilles Cohen, Antoine Basler, Leïla Bekhti, Pierre Leccia, Foued Nassah e Jean-Emmanuel Pagni.
País: Francia
Ano: 2009
Duración: 150 minutos
Xénero: Drama.

Tal como están os prezos dos cines hai que mirar moi e moito o que imos ver. Por iso cada mes vou recomendar aquí, na Soeira das estrelas, un filme dos que, polo xeral, non teñen grandes promocións e, na miña humilde opinión, non deberíades perder.

Comezamos cun título que puidemos ver no festival de Cineuropa 2009 e que tivo bastante boa acollida entre o público. ‘Un profeta’ é unha historia cun amplo trasfondo social, contada con grande soltura e cunhas pingas de fantasía. Os ingredientes perfectos para gustar no festival.

A historia ademáis ten todos os vimbios dun bo filme carcerario. Malik é un mozo descarriado que é condenado a seis anos de cadea non sabemos moi ben porqué. O cárcere está “gobernado” pola mafia corsa, que controla a algúns gardas e as actividades do cárcere. E do outro lado “os barbudos”, os musulmáns, sempre rezando, sempre tranquilos. Nun primeiro momento Malik mantense neutral, a pesar da súa ascendencia norte africana, inda que pronto aprenderá que non se pode ser neutral. Fóra vai ter lugar un importante xuízo contra a mafia corsa e o capo do cárcere pídelle a Malik que asasine ó seu compañeiro de cela, a principal testemuña. Ninguén sospeitará del.

A partir de aquí a súa vida na cadea cambiará e empezará a traballar para os corsos (limpando, cociñando, de mensaxeiro…) E co paso dos anos, cando consegue os primeiros permisos, tamén fará traballos fóra. Mais Malik nunca traballa para ninguén, só traballa para el mismo, e por iso non tardará en empezar a traballar tamén para os musulmáns, que co tempo van gañando poder no cárcere.

‘Un profeta’ ten un guión moi ben estructurado, unha historia que non nos deixa despegarnos da pantalla, unhas actuacións de luxo. E a todo iso hai que sumarlle que non dulcifica o que é un cárcere, non aforra en amosarnos a violencia, as malleiras, as ameazas; todo nun ambiente máis que gris.

Mención aparte merece o actor Tahar Rahim, un actor novel que defende coma un veterano o papel de Malik, un mozo perdido pero seguro de si mesmo e que irá endurecendo co tempo sen perder o corazón.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do xornal En momemento, editado polo Movemento polos dereitos civís, en febreiro de 2010

Dende a República Checa chéganos o primeiro bluff do Festival. Hierro e Rec 2 enchen o auditorio e lévanse sendas salvas de aplausos.

T.M.A. (Juraj Herz, República Checa, 2009)

Juraj Herz é un vello coñecido do Fantasporto e os seus filmes están presentes na programación case dende o primeiro ano (Beauty and The Beast, 1979 ou Ferat Vampire, 1981) Pero é difícil manter sempre o nivel.

Jerz explicou o significado do misterioso título, T.M.A. Que non é outra que un malentendido co seu produtor estadounidense, pois “tma”, significa “escuridade” en chceo e non quería facer outro filme titulado “Darkness”. O filme conta a historia dun músico que decide retirarse da vida da cidade á casa do campo vivia de pequeno para pintar cadros. Pero a casa ten unha longa historia de escuros sucesos, dende a antigüedade, onde se facían sacrificios e rituais, ata a Segunda Guerra Mundial, onde a SS se estableceu para controlar a zona. Marek, o protagonista, perdeu ós seus pais nun accidente do que non recorda nada e a súa irmá está internada nun psiquíatrico polo shock sufrido. Os aldeanos amósanse reticentes a tratalo e só atopará apoios na bela carteira e no vello bibliotecario. Todos agochan máis de un segredo.

Cuns vimbios que teñen funcionado sen problema en moitas outras fitas, unha realización máis que correcta e actores e actrices decentes T.M.A. falla no guión e amósanos unha chea de historias cruzadas creando un sarillo que remata por ser ridículo e dar vergonza allea.

Gracias Juraz polo teu traballo pero a próxima vez búscate a outro que non sexa Martin Nemec (guión e música, xusto o máis frouxo do filme)

Hierro (Gabe Ibáñez, España, 2009)

Hierro conta a historia dunha mai que perde ó seu fillo nunha viaxe en ferry e despois tolea e pasa os días a buscalo pola illa de El Hierro.

Escaso argumento para 90 minutos. O filme é unha gozada visual polas salvaxes paisaxes da illa, a realización e os efectos especiais todo acompañado por unha banda sonora case épica obra de Zacarías M. de la Riva.

Bonito continente, escaso contido.

REC 2 (Paco Plaza e Jaume Balagueró, España, 2009)

Como xa fixera anteriormente La Horde o sábado pasado REC 2 esgotou os billetes e encheou o auditorio grande do Teatro Tivoli de espectadores que devecían por ver sangue e zombis.

Non vou falar de REC 2, estreada en Galiza a principios de outubro do ano pasado, xa está case todo dito. Só dicir que o público do Fantasporto disfrutou inmenso, como se tratara dunha comedia. Paco Plaza e Jaume Balagueró deulles o que gustou da primeira parte multiplicado por catro, dándolle unha volta á porca do humor e engadindo algún que outro ingrediente novo.

Tranquilos, haberá terceira parte.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en GZnación e Nova Fantasía.

Pagando os excesos. Unha historia de posesión cos característicos toques da cultura coreana. A carreira de Christian Slater, en caida libre, intenta erguer a cabeza interpretando ó vilán dun relato de Stephen King.

Cinco longametraxes, unha curta e unha conferencia de prensa. O corpo dixo basta e houbo que facer un descanso. Voluntariamente deixei de ir ver Valhalla Rising, da que non tiña moi boas críticas e despois descansei durante o pase de T.M.A (co director presente) e de Air Doll. Hai que dosificarse para poder estar a todo.

Possessed (Lee Yong-Joo, Corea, 2009)

Unha rapaza desaparece e mentras a súa irmá e un policía intentan atopala a súa nai, fanática católica, decide que o mellor é pregar para que volva. O que parece o caso dunha adolescente que fuxe da casa vaise complicando cas descubertas de feitos estraños no predio e cos estraños suicidios dos veciños.

Comedido, tranquilo e detallista, Possessed é un filme de medo puro, que enfronta as crenzas máis ancestrais cos medos máis diarios. Pouco a pouco, case sen nos enterar, imos entrando nunha historia da que xa non poderemos escapar.

Dolan’s Cadillac (Jeff Beesley, EUA e Reino Unido, 2009)

Unha muller ve como uns mafiosos matan a outra muller que intenta escapar dun transporte transfronteirizo para a prostitución. Inda que consegue fuxir na carreira perde o móbil e cando decide testificar contra eles morre por unha bomba que lle colocaron debaixo do coche. O seu home, un profesor de secundaria, e unico estadounidense que non é capaz de levar a cabo unha sanguenta vinganza cunha Dessert Eagle, fica destrozado. Pero tranquilos, que algo se lle ocorre.

Baseado nun relato de Stephen King atopamos un filme de vinganza que evita os típicos clichés do xénero e pregúntanos “Que farías ti nesta situación?” e sen ser un relato de terror non deixa de estar detrás Stephen King.

Christian Slater interpreta ó Dolan do título, un mafioso cruel e violento, que no seu Cadillac blindado adícase á trata de brancas na fronteira entre México e os EUA. Un bo intento para que nos esquenzamos de que fixo Alone in the Dark, pero moito o vai ter que seguir intentando.

Isto non para!

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en GZnación e Nova Fantasía en 2010.

Críticas ó centralismo lisboeta nos discursos da organización e de apoio incondicional no da Ministra de Cultura. Comezamos o festival com espada e bruxería, vingaza muda e pinku eiga indescriptíbel.

É inevitábel. A cousa ten que comezar así. Os discursos e entregas de premios teñen que ter o seu sitio neste tipo de eventos, inda que a xente estea alí para deborar cinema.

Beatriz Pacheco Pereira, directora do festival, comezou o seu discurso en inglés acompañada dos robots da sección de robótica e cinema (no hall do teatro estaba o robot máis sofisticado da actualidade, que pode decidir o que facer e amosar sentimentos) para logo dun tempo pasarse ó portugués e dar os agradecementos (entre eles á presente Sra. Ministra de Cultura Gavriela Canavilhas), facer unha dura crítica do centralismo lisboeta e a discriminación do norte, repasar o amplo programa e rematar loubando ó publico do Fantas.

Tamén pasaron polo escenario o Presidente do festival, Mário Dorminsky, a Ministra de Cultura, os organizadores da sección de robótica e cinema e máis da de efectos especiais, para acabar con Samuel Hadida e Michael J. Basset, produtor e director respectivamente do filme Solomon Kane. Basset, nunha chiscadela ó publico de alguén que disfruta do cimena, fixo unha intervención bem curta dicindo que estabamos alí para ver cinema, non para falar.

Apaguen as luces e deixen a maxia voar…

Solomon Kane (Michael J. Basset, Francia/ República Checa, 2009)

A personaxe ten todos os ingredientes dun relato de espada e bruxería e o director, que tamén é o guionista, sabe explotalos para relatar unha historia nova. A verdade que poucas cousas quedan por inventar neste xénero e Basset non o intenta, senon que aproveita os seus coñecementos e as convencións do xénero para facer un filme case redondo. Non é un filme perfecto, mais si que está bem feito e utiliza correctamente todas as ferramentas á súa man.

Solomon Kane é a historia dun nobre segundón condenado a perder a alma por un enfrontamento co Demo e que decide levar unha vida pacífica para evitar condenarse definitivamente. Pero na inglaterra do século XVII, arrasada pola peste, é difícil vivir en paz, e inda menos dende que chegou á zona un malvado feiticeiro chamado Malachi, que impón a súa lei alí por onde pasa, os fortes para o seu exército, os febles os seus escravos. Así que xa a temos montada e Kane deberá volver a coller as súas espadas, a costa da súa alma.

Loitas a espada, monstros e demos, zelotes relixiosos, malvados feiticeiros e lama, moita lama, deixarán máis que satisfeitos ós afeccionados do xénero.

Sweet Karma (Andrew Thomas Hunt, Canadá, 2009)

O filme que faría Quentin Tarantino en vez de Kill Bill se o único filme que tivera visto fora Thriller: A Cruel Picture (Bo Arne Vibenius, 1974) e o seu gusto musical estivera totalmente atrofiado.

Unha moza rusa muda ten noticia de que a súa irmá que foi traballar a Canadá foi enganada para traballar de prostituta e finalmente asasinada. Comezará entón unha salvaxe vinganza contra todos os implicados.

Un filme duro de ver, empezando polo tema da trata de brancas, seguindo pola particular maneira de rodar elexida polo director e rematando pola machacona música que acompaña gran parte da metraxe. Podemos relaxar a vista co escultural corpo da protagonista, a ex-modelo Shera Bechard.

Só recomendada para fans do cinema com grumos.

Tandem (Toshiki Sato, Xapón, 1994)

E chegamos ó pinku eiga do día, onde a palabra “bizarro” queda curta.

Dous homes coinciden nun bar de mala morte onde todo o tempo soa música clásica e, bebendo café, teñen fantasías sexuais. Despois de intercambiar tabaco un insiste en acampañar ó outro na súa moto nunha viaxe sen sentido e chea de momentos delirantes pola cidade adiante, mentres seguen dando renda solta á súa imaxinación e mantendo relacións dominantes com canta muller se lles mete no maxín.

Dicir que este é un filme porno é quedarse corto e esaxerado. Corto porque o humor delirante e as historias cruzadas non son as propias dun filme porno. E esaxerado porque o pinku eiga caracterízase, entre outras cousas, por amosar relacións sexuais sen ensinar xenitais nin vello púbico, co que o único que temos é a un par de xaponeses poñendo caras esforzadas e retorcéndose nas máis diversas posturas e a raparigas berrando e laiandose cos característicos sons orientais. Todo isto, como xa digo, intercalado com escenas de humor delirante e cunha banda sonora totalmente intrusiva e sen sentido.

Señores e señoras, isto é o pinku eiga. Están avisados. Non sei se se van excitar, pero pór caras de sorpresa e botar unhas boas risas fixo que si.

Isto está que bota fume. Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en GZnación e Nova Fantasía en 2010.

Inda que as actividades e as proxeccións empezaron o día 23 a sesión de apertura é o día 26. Solomon Kane para abrir e The Crazies para fechar. Non entra nos plans da dirección levar o festival a Lisboa.

O Festival Internacional de Cinema do Porto, máis coñecido como Fantasporto e Fantas para os amigos, cumpre 30 anos. E para celebralo nada mellor que loitar contra a crise e disfrutar dunha nova edición do maior festival de cinema de Portugal e un dos máis importantes de Europa dentro do xénero fantástico e de terror.

Para non dar máis voltas imos facer un repaso rápido ás distintas seccións oficiais e actividades paralelas desta edición:

Sección oficial: A sección oficial ábrese cunha fita que máis de un xa vería, pois en Galiza Solomon Kane estreouse o 1 de xaneiro de 2010. Michael J. Basset realiza para a pantalla grande unha adaptación das aventuras do heroe mata-demos do autor de Conan, Robert E. Howard.

Nesta mesma sección poderanse ver outros filmes xa estreados en Galiza, como REC 2, a segunda parte do exitoso e aterrador REC de Jaume Balagueró e Paco Plaza; ou Jennifer’s Body, un filme feito á medida da explosiva Megan Fox.

Pero hai moito máis. A segunda parte de The Descent, The Descent: Part 2; o novo de Park Chan-Wook, Thirst; o derradeiro filme de Paul Naschy, La herencia Valdemar; ou a adaptación da novela de José Saramago Embargo por António Ferreira.

A sección complétase com outros 8 filmes: Deliver Us From Evil, Hearthless, Hidden, La Horde, Salvage, T.M.A., The Human Centipede (First Sequence) e Valhalla Rising.

Para horarios visitade a sucinta páxina do festival http://www.fantasporto.com.

Semana dos realizadores: Nesta sección, apadriñada por Manoel de Oliveira, poderase ver unha mostra do mellor do cinema máis persoal do momento: First Squad, Fish Tank, Hierro, Sweet Karma… ata un total de 9.

Sección Orient Express: O cinema oriental non podía deixar de ter a súa representación no festival e as seleccionadas recorren o continente. Dende as xaponesas Air Doll (Kuki ningyo) e Vampire Girl vs. Frankenstein Girl, pasando pola indonesia Merantau ou a india Loins of Punjab.

Xa fóra de competición o cinema portugués ten o seu espazo na sección Panorama do cinema portugués e na retrospectiva adicada ó realizador luso Luís Galvão.

Fantasporto é un non parar de cinema. Hai unha Homenaxe ao Cinema Francés cunha escolla de once fitas reprensentativas da historia do cinema deste país, máis estreas na sección Premiere e Panorama (The Crazies, The Book of Eli…), unha sección de Cinema e robótica e outra de Pinku eiga (soft-porn xaponés), incluso poderemos ver os filmes gañadores de anos pasados. E curtas a esgalla. De imaxe real ou animación, portuguesas ou internacionais, e un ciclo chamado Heidi Goes Wild – Retro cinema suizo. E inda hai máis.

Malo será que no atopedes algo do voso gusto.

E por se isto vos parece pouco ou non queredes andar todo o día sentados na butaca hai un programa paralelo de actividades bem interesantes. Dende presentacións de banda deseñada como As Incríveis Aventuras de Dog Mendonça e Pizzaboy de Filipe Melo e Juan Cavia ou libros como Zona Fantástica com textos de varios autores sobre banda deseñada, ata a festa de feche do festival, a coñecida como Baile dos Vampiros, que terá lugar no Teatro Sá da Bandeira cunha chea de DJ’s.

A crise e a falta de apoio por parte da Cámara do Porto (este ano non hai carpa en fronte do Rívoli para xuntarse e tomarlle algo) non fixeron baixar a intensidade e diversidade do programa. O Fantas é moito Fantas (inda que as malas linguas o chame o “Fantasmorto”)

Dous comentarios breves para rematar.

Os problemas entre a Cámara e o festival fixeron que o ruxe-ruxe sobre un posíbel cambio de sede, máis concretamente Lisboa, se intensificaran nos últimos días. O director do festival, Mário Dorminsky, declarou en conferencia de prensa que están moi cómodos en Porto e que xa renovaron o contrato para o próximo ano.

O filme Splice de Vicenzo Natali caeu do programa por no aceptar a dirección do festival as esixencias da distribuidora (rexistrar ós espectadores para que non leven móbiles e similares, entre outras). Dorminski dixo, en ton de broma, “o filme está na net para quem quiser sacar”.

Eu estarei aquí para contarvos todo sobre os filmes que vexo e todo o que pasa.

Agora tócavos a vós dicir que vós parece a edición deste ano do Fantasporto e preguntar sobre calquera cousa que non quedara clara ou algo do que queirades ter especial información.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en GZNación e en Nova Fantasía en 2010

Cando me pediron que fixera a crónica deste concerto sabía que ía ser complicado, mais nunca pensei que ía ser tan arriscado. Con este concerto de presentación dos Creativos Cero o punk volveu ó salón-comedor das nosas casas, de onde nunca tivo que ter marchado; concretamente o salón-comedor do Lebensraum Pavillion, e para prepararme para o que ía presenciar comín uns cogomelos do riso e fíxenme acompañar dunha litrona con aditivos. Agora si que estaba listo para disfrutar do espectáculo.

Ó chegar o panoráma non podía ser máis dantesco, o público, as fans e o grupo misturábanse nunha masa informe de corpos, fume e intercambio de substancias. O único que ficaba separado desta filial de Sodoma e Gomorra era o cantante e multi-instrumentista The Two Halfs. Sentei non sei onde, do lado de non sei quen e The Two Halfs amosou os seus novos temas e o seu novo look, sentado (xa non se tiña en pé) e desta volta acompañado dunha caixa de ritmos. Tres temas curtos e rápidos, resumo do espírito da noite.

E sen máis dilación chegou o que todo estabamos agardando, o que nos levara a aquel niño de auto-destrucción. Matitas Auch «O Neno Mexilón» a peito descuberto na guitarra, «Blind» Snob Megalove (o noutra neno prodixio) nas baquetas (o tambor tapado cunha toalla) e na voz, agarrando con forza o micro, Alex Koplobitch, vestida de enfermeira protagonista dos soños máis húmidos da concurrencia.
Cantaron apenas oito cancións antes de caer desfalecidos enriba do público VIP sentado nun sofá, mais antes diso agasallaron os nosos psicotrópicos oidos con ruido e letras contundentes como unha puñada de John Cena.

As letras de Creativos Cero son fillas do seu tempo e repasan coa maior incorrección política posíbel tódo-los temas de actualidade dende Eduardo Zaplana a Madeleine McCann, pasando po-los culturetas de Meden e os modernos do FIB. Non queda monicreque con cabeza.

A primeira vez sempre doe un pouco, mais Creativos Cero botaron peito e dérono todo. Nos seu berros podemos atopar ducias de referencias a grupos chave da historia do punk e do rock e abofé que actitude non lles falta.

Creativos Cero están aquí para quedarse moito tempo e para facer tambalear os alicerces da sociedade ben-pensante.

O final do concerto recórdoo entre brétemas e do resto da noite non gardo ningún recordo. Só sei que espertei nunha cama descoñecida entre pinchos e cadeas do lado dunha fan de Bershka e que andiben dous días coma John Wayne.

No more gonzo journalism, please! (pero o próximo concerto de Creativos Cero non o perdo)

O concerto tivo lugar o 15 de decembro de 2007 e a crítica saiu publicada no magazine musical on-line Sono-tone en xaneiro de 2008.

The media’s the most powerful entity on earth. They have the power to make the innocent guilty and to make the guilty innocent, and that’s power. Because they control the minds of the masses.
(Malcom X)

«Os media são a entidade mais poderosa da terra. Tem o poder de fazer ao inocente culpável e ao culpável inocente, e isso é poder. Porque eles controlam as mentes das massas.»

(via: Paco Arnau retweetado por Jose Cervera)

Faço-me eco do comunicado dalgumas associações de software livre galegas perante a iminente presentação do programa «Vive en galego» da Secretaria Geral de Politica Linguística da Junta de Galiza com Microsoft.

«Dende a comunidade de software libre galega queremos expresar as nosas inquedanzas e o malestar que nos produce a reedición dos acordos entre o goberno galego, a través da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria, e a empresa Microsoft. A SXPL disponse a anunciar a dispoñibilidade dos produtos privativos desta empresa na nosa lingua galega e faino por medio dunha campaña que deu en chamar «Vive en galego».

Lonxe de nos alegrar a nova, preocúpanos que de novo un organismo público poida estar favorecendo a unha empresa que reiteradamente foi condenada pola Unión Europea por abuso da súa posición dominante no sector e que ten uns ingresos netos anuais da orde de miles de millóns de euros. Descoñecemos os detalles económicos da colaboración entre a SXPL e Microsoft mais sospeitamos de que existe un apoio financeiro ou unha contrapartida que beneficia á dita empresa. Por iso demandamos que se fagan totalmente públicos os acordos acadados entre as dúas partes para que cada contribuínte galego saiba en que medida os seus impostos van destinados a favorecer a Microsoft.

Estamos convencidos de que os dous millóns e medio de galegos son un motivo suficiente para que unha empresa cos beneficios netos de Microsoft financie autonomamente a localización dos seus produtos en galego sen precisaren de apoio institucional ningún. Sería verdadeiramente lamentable coñecer que se malgastan fondos públicos neste tipo de colaboracións.

Se os houber, eses recursos públicos irían mellor empregados na promoción do sector do software libre galego, que xa fornece dende hai máis de dez anos produtos de alta calidade totalmente galeguizados. Apoiar ao tecido do software libre galego permitiría dar un pulo a un sector TIC propio e puxante que xeraría aínda máis recursos e empregos na nosa comunidade do que xa o fai actualmente. Mais lonxe disto o goberno ignora o seu discurso de austeridade e parece disposto a favorecer a grandes empresas estranxeiras que non só deixan beneficios fóra do noso territorio senón que se opoñen frontalmente ao software libre, violan os principios de libre competitividade e néganse á adaptación aos estándares internacionais dos formatos.

Na comunidade galega de software libre fomos quen, co moi escaso apoio institucional prestado durante todos estes anos, de conseguir verdadeiros fitos grazas ao esforzo individual de cada voluntario que altruistamente e anonimamente prestaron e prestan o seu tempo e dedicación ao desenvolvemento, galeguización e difusión de software libre. Grazas a este esforzo colectivo hoxe cada galega e galego ten á súa disposición solucións informáticas completas e de calidade na súa lingua, coa seguridade de que as poden obter libremente sen restricións de ningún tipo. Nós xa vivimos en galego tamén as novas tecnoloxías.»

Asinan:
A.C. para a Galeguización de Software Libre Proxecto Trasno
Asociación de Usuarios de Software Libre da Terra de Melide (Melisa)
Asociación de Usuarios de GNU/Linux «Inestable.org»
Asociación Comunidade O Zulo
Grupo Asociado pola Libre Información e a Tecnoloxía (Galite)
Asociación de Usuarios GNIX (AGNIX)
Grupo de Amigos de Linux de Pontevedra (GALPon)

Perante as reacções provocadas pelo meu comentário na rede social Twitter, quero pedir perdão publicamente. Sinto-o. Cometi um erro e sou consciente de que, com as minhas palavras, pude ferir a muitas pessoas.

Os que me conhecem sabem que muitos dos meus amigos são pretos, árabes, gais, lésbicas, transexuais, judeus, mulheres, anões, deficientes com muito diversas deficiências, pessoas com enfermidades raras, cineastas espanhóis, enfermos mentais, vítimas de ETA, vítimas do GAL, vítimas dos GRAPO, vítimas do EGPGC e de RG, vítimas da violência de género machista, pessoas com disfunção eréctil, pessoas com tumores, toxicómanos, obesos mórbidos e, em geral, pessoas pertencentes a colectivos minoritários. Incluso conheço a um cara como o síndrome de Von Willebrand.

Eu sempre lutei pelos seus direitos. Por isso lamento profundo que o meu desafortunado comentário na rede social Twitter dera uma impressão equivocada sobre a minha pessoa. E lamento, acima de todo, os prejuízos que pudera ter causado ao colectivo afectado.

Mais uma vez, as minhas mais sinceras desculpas.

Versão da desculpa de Jose A. Pérez (@mimesacojea), baixo licença Creative Commons.