Longa vida á Magnifique Band dos Homes Sen Medo!

2012-09-03

É difícil dicir o que é cool. A definición vai cambiando coa moda. Para algúns é difícil ser cool e para outros todo o contrario, non podem deixar de selo nin querendo. Este é o caso da Magnifique Band dos Homes Sen Medo, que inda que vaian vestidos com camisas horteras e semellen unha charanga unha vez fan soar os seus ventos e os seus ritmos todo ó seu redor énchese de coolness, festa e baile.

O pasado 14 de agosto, a Magnifique Band dos Homes Sen Medo celebraron os seus “cinco primeiros anos de supervivencia”. E que mellor forma de facelo que cun concerto íntimo arrodeado de amigos e siareiros, com cea e tarta. A cita tivo lugar no Restaurante Rúa (Rúa San Pedro, 23, Santiago de Compostela), local no que todas as semanas hai actividades (concertos, foliadas, charlas…) ademáis de contar cunha particular oferta gastronómica; e alí estiveron acompañados dun pequeno pero selecto público.

Ataviados coas súas rechamantes camisas, gorros de festa e os seus instrumentos, megáfono en man deron paso a un recital de ska, blues, son big band, afro beat, jazz nos seus máis variados estilos… paseando por Nova Orleans, o Mardi Gras, Xamaica, os Balcáns, Galiza, por suposto… Todo acompañado das súas afamadas coreografías, traballadas letras e dunha forza e enerxía arrebatadoras. Tamén aproveitaron para presentar o seu disco homónimo e sustentábel (libre de plástico) e que se podía adquirir alí mesmo polo prezo que cada un decidise.

Bailando cos pratos na man mentras enchíamos o papo a festa non parou en ningún momento. Temas propios e versións de versións de versións de versións (non podían faltar os Skatalites) ata unha versión de Os Resentidos. Inda que o grupo pode que non vos soe fixo que si a cara dos seus integrantes, pois son habituais dos festivais com outros proxectos ademáis de participar como artistas invitados doutros músicos. Recén chegados dunha mini-xira por Italia e Francia, cónstame que no mesmo concerto xa houbo contactos para ir facer algo por Alemaña o ano que vén.

A Magnifique Band dos Homes sen Medo son: Alejandro Salgueiro (bombo), Miguel Paz (caixa e percusións), Abel Leonardo (guitarra eléctrica), Óscar “Bochú” Barcala (tuba), Justo Alcalde (fagot), Manuel Espiño (trombón), Martiño Domínguez (saxo tenor), Olivier Cano (saxo alto) e Manuel Paino (trompeta).

Longa vida á Magnifique Band dos Homes Sen Medo e esperemos que o décimo aniversario o celebren na Praza da Quintana. Sen medo!




Fotos de Leo Rei by-nc-sa

Categories : Música

O mistério da mamoa de Zaramacedo (Capítulo II)

2012-08-03

Mámoa de Medorra en Zarramacedo

O Turonio recordou por fim onde topara a informação sobre a mamoa de Zaramacedo (ou Zarramacedo. A origem e derivações do topónimo davam para outro capítulo.) Foi nesta web: Amigos do Arqueolóxico A Coruña. Como podedes ver, na ficha dessa web inclui-se as coordenadas exactas (42º 52′ 41″ N # 8º 27′), assim como imagens, ilustrações e outras informações de utilidade. Com estes dados dirigimos-nos à busca da mamoa, mas o infortúnio ia voltar a se cruzar no nosso caminho. Coas coordenadas na mão não levamos mapa nem anotação nenhuma e fiamos-nos do que o Google Maps do telemóvel dizia. E assim estivemos a passear pelas leiras de 600 mais m abaixo.

O único que topamos foi este monte de pedras. Estávamos a 500 m da mamoa.

Como vedes na ficha na zona há presença doutras construções megalíticas, mas várias já foram destroçadas nos trabalhos de plantação de eucaliptos. Subimos, baixamos, demos um passeio e novamente derrotados reconfortamo-nos com umas merecidas cervejas e algum que outro gelado e tapas.

A fim do mistério da mamoa de Zaramacedo está mais perto!

A foto que ilustra esta entrada é do companheiro Noel, que estivo na mamoa em 2009 ¬¬

Categories : Património

O mistério da mamoa de Zaramacedo (Capítulo I)

2012-07-12

O companheiro Turonio leu nalgures (inda me tem que confirmar onde) que em Zaramacedo, paróquia de Bando, há uma mamoa. Essa é toda a informação que temos. E com pouco mais a fumos buscar uma amanhã.

O primeiro problema, que solucionamos perguntando, foi que Turonio identificara Bando de Arriba como Zaramacedo. Quilómetro e meio mais adiante chegamos à pequena aldeia composta por pouco mais de quatro casas e que inda assim está divida entre os concelhos de Compostela e Boqueixom. Ali não topamos a ninguém a quem perguntar e continuamos caminho ate Rúbios, já em Boqueixom, onde topamos um amável senhor que nunca ouvira falar da tal mamoa.

A zona é rica em toponímia e microtoponímia curiosas, conta com um roteiro de moinhos e tem uma cachoeira que bem merece uma visita, mais da mamoa nem rastro.

Fomos perguntar também à protetora de animais de Bando, que também está em Zaramacedo, mais tampouco escutaram nunca falar dela. Andando por um caminho ali de lado só topamos uns grandes penedos arrastados e umas boas vistas.

Vista desde um alto com Compostela ao fundo.

No centro da imagem pode-se adivinhar o castro de Bando.

Vista de Compostela com o monte Viso à esquerda.

Grupo de penedos arrastados para poder plantar eucaliptos e paus da luz.

Visto o nosso sucesso na busca da mamoa de Zaramacedo decidimos seguir documentando-nos para uma vindoura excursão e ir fazer-lhe uma visita ao castro de Bando.

O castro de Bando topa-se em Bando de Abaixo, justo do lado da igreja paroquial de Santa Eulália. Não aguardeis topar ali restos de muros derrubados, habitações circulares ou pedras. Nem sequer aguardeis topar o castro a simples vista. Mas o olho treinado topará de forma clara um terreno circular baleiro arrodeado por um parapeito de terra de uns 1’5 m na zona interior e arredor de 5 m na exterior, e este, à sua vez, arrodeado por um fosso reutilizado como caminho. Uma estrutura defensiva em toda regra que permitiria a proteção temporal duma pequena comunidade e que se conserva excepcionalmente bem, o que sugere um certo mantimento e uso continuado ao longo dos séculos.

Um peculiar espaço bem perto do Caminho de Santiago e a escassos quilómetros da capital da Galiza que bem merece uma visita e sem dúvida um estudo em profundidade por parte de especialistas e, quando menos, uma correta sinalização e explicação.

Interior do castro de Bando, com o perímetro delimitado pelas árvores.

O castro visto desde fora, com o parapeito e o fosso, reutilizado como caminho

A igreja paroquial


Todas as fotos são ifrit by-nc-sa

Categories : Património

FIV Vilalba: Queda inaugurada a tempada de festivais!

2012-07-12

FIV

Seguramente non haxa nada máis uncool que un festival de música en primavera-verán. O primeiro día chegan todos os participantes coas súas mellores galas, mais nos días seguintes, acampada e excesos mediante, a cousa vai decaendo. Con todo imos falar de música e diso, no FIV (Festival Independente de Vilalba), si que houbo moito.

O festival abrírono Grises, aínda que eu estaba a comer un bocadillo de calamares, así que teño que fiarme doutras fontes que me contaron que perdín un dos concertos da fin de semana. Comezando con puntualidade (tónica xeral de todo o festival) este grupo vasco cun son bastante único no estado e que por momentos disque recorda a Arcade Fire, sorprenderon a un entregado público, que incluso tiveron tempo de facerse unha gran foto de familia en plan flashmob.

Os seguintes en saír ao escenario do FIV foron Catpeople que, no remate da súa xira, non aforraron no seu potente son e así, despois do primeiro tema, declaraban: “¡Vamos a prenderle fuego a esta puta carpa hoy aquí!” Se hai uns anos podían soar a Interpol ou a outros grupos ingleses daquela, hoxe soan definitivamente a CatPeople. A cousa comezaba a pórse quente e aínda estabamos empezando.

De terceiros tocaron outros vellos coñecidos. En Galicia xa debe de quedar pouca xente da que vai a concertos que non vira a Los Coronas, así que agora veñen fusionados cos Arizona Baby , abandonando os ritmos surf e facéndose chamar Corizonas. Corizonas son os fillos bastardos de Ennio Morricone, o lado salvaxe de Calexico. Orixinarios da fronteira entre o norte e o sur e cunha estética a medio camiño entre o country e o hipster entregáronse por completo (o cantante chegou a perder os lentes) nun repertorio imparable no que teñen cabida desde versións de Black Sabbath ata canción lixeira italiana, todo pasado polo seu peculiar filtro de estilos fronteirizos. Para ilustrar canto lles gusta o risco incluso deixaron un día que o batería trouxese unha canción, algo que, como eles ben explican, pode acabar cun grupo se é Phil Collins ou mellorar a cousa se é Dave Grohl (ex-baterista de Nirvana, cantante e guitarrista de Foo Fighters e baterista do supergrupo Them Crooked Vultures). En definitiva, os grupos con trompeta soan mellor.

Non teño problemas de diabetes, mais os Delafé y Las Flores Azules sempre me pareceron azucarados de máis. Xa nos primeiros movementos da presentación era como se os Beastie Boys caeran a unha piscina de lambetadas cun tutú. Pero como soe pasar sempre, centos de persoas non compartían a miña opinión e desfrutaron coma nunca coas mans en alto e pedindo máis. “Zamburiñas al poder!”, berraban estes “ciudadanos de un lugar llamado mundo”.

Os dous días remataron con cadanseus dj’s (David Van Bylen e Eme Dj), mais non me vou parar neles.

FIV SidonieDespois dunha hamburguesa completa (xantar) e un bocadillo de peituga (cea), moita calor e moito frío, chegamos aos concertos do sábado. No escenario, Miss Caffeina, un grupo que tamén ten os seus seguidores fieis (iso é o bonito da música). E xusto despois un dos pratos fortes do festival, El Columpio Asesino, outra boa mostra de que pode ser boa idea deixar facer cancións ao batería. Con trece anos de carreira e catro discos publicados os seus directos son pura enerxía. E por se alguén tiña dúbidas sobre as fontes nas que beben sen afogarse, non podía faltar unha versión dos Pixies, en concreto do tema Vamos. Por min, con este concerto, xa podía rematar o festival. Uns 12 euros máis que ben invertidos.

Mais non, a festa no FIV non para (e menos tan pronto), e de seguido subiron ao escenario Sidonie, coa difícil tarefa, como eles mesmos recoñeceron, de actuar despois da que sexa “seguramente la mejor banda de España”. Aí fica iso. Sidonie é outro deses grupos que sen ser santo da miña devoción teñen un espectáculo ben preparado e un son que move ao público. Vilalba estaba rendida e entregada.

E para rematar as actuacións de grupos: Fuel Fandango. O escenario inzado de caraveis e abanos flamencos daban unha idea equivocada do que íamos ver. Cando a cantante saíu cun cinguidísimo vestido vermello a modo de segunda pel máis dun quedou sen alento, e cando xa a escoitaron cantar caeron de cu para atrás. Fuel Fandango fan unha sorte de música electrónica con instrumentos e voz en directo, a medio camiño entre as propostas do pop internacional máis comercial e os dj’s de Ibiza con cantante en directo. Non son Cycle, non son Delorean, non son Mendetz. Son Fuel Fandango. Un grupo de son electrónico que a pesar de todo, para o meu gusto, non teñen a intensidade e forza necesaria para fechar un festival. Eu tería apostado máis por un: Fuel Fandango, Sidonie, El columpio asesino. Aínda así o público non deixou de bailar, choutar, cantar e se divertir en ningún momento.

FIVSó me fica felicitar á organización por un festival ao que poucas chatas se lle poden pór. Un cartel atractivo, un prezo máis que axustado nos tempos que vivimos, unha ampla resposta de público sen ter nunca a sensación de abafo… O único malo foi que a acampada cuberta era limitada e non había nada máis preparado, así que bastante xente tivemos que durmir ó raso na Terra Chá. Aínda así o ano que vén volveremos! Ademais da parte musical o festival tiña a súa zona de postos onde destacaban as tote bags e as gravatas de lazo feitas a man de Pajaritas Sin Más, dúas estudantes dos Estudos superiores en deseño téxtil e moda de Galiza (ESDEMGA) das que sen dúbida volveremos oír falar e que poderedes ver en próximos festivais polo país adiante. O FIV tamén coincidiu coa celebración do concurso de tapas con queixo de San Simón da Costa, oportunidade que os máis lambóns non deixaron pasar. Música e gastronomía sempre se levaron ben.

A última escena desta crónica é a peculiar estampa dos fivers, coas súas mochilas, gafas de pasta, pantalóns curtos, mallas, camisolas e esa mistura de cansazo e felicidade nas súas caras a camiñar en dirección contraria á dos fieis católicos coas súas palmas e vestidos de domingo. Así somos.

Fotos de ifrit (1 e 3) e Txiki Calvo (2) by-nc-sa

Artigo publicado em Disquecool o 5 de Abril de 2012.

Categories : Música  Disquecool  Música

Archer

2012-07-12

Grazas aos últimos documentos liberados por Wikileaks sabemos que existen empresas privadas de espionaxe e que hai espías que fan chistes sobre Aznar. Pouca novidade. Xa sabíamos de espías zoupóns e dados á comedia por filmes como Top Secret! (Top Secret, Jim Abrahams, David Zucker e Jerry Zucker, 1984) ou a triloxía The Naked Gun (Espía como puedas). E, inda que o que traio aquí tampouco sexa ningunha novidade, espero que para algún de vós sexa unha pequena descuberta.

Archer (Adam Reed, 2009 – presente) é unha serie de animación para adultos (o que non quere dicir que sexa porno, senon que ten grandes cantidades de violencia, palabras malsoantes e sexo) da canle de pago estadounidense FX e que conta as aventuras e tribulacións de Stearling Archer, o mellor espía da axencia ISIS.

Podemos ler na Wikipedia que a idea da serie sobrevínolle a Adam Reed un día nunha cafetaría de Salamanca (España) cando tiña diante unha rapaza á que lle quería entrar pero non atopaba as palabras correctas. E aí naceu a idea dun espía que tivera preparadas as palabras perfectas en todo momento. O resto da serie fóina desenvolvendo mentres facía a Vía da Prata. E esa é unha das características fundamentais da serie, todas as personaxes teñen sempre algo que dicir inda que case nunca é o máis apropiado, sendo Archer o que leva a palma. Os diálogos rápidos, cheos de provocacións, insultos e descalificacións, a resposta rápida, son marca da casa.

Os capítulos duran 20 minutos cada un e a acción transcorre entre as oficinas de Isis e as misións de espionaxe polo mundo adiante, polo que, a groso modo, poderíamos dicir que as personaxes son unha mistura de The Office (2001 – 2003), Mad Men (Matthew Weiner, 2007 – presente) e a saga de filmes de James Bond. Para que vos fagades unha idea aquí vos deixo unha listaxe das personaxes principais (entre parénteses o nome do actor ou actriz de dobraxe):

– Stearling Archer (H. Jon Benjamin): Moceiro, egoista, infantil, mal educado, deslinguado, impulsivo e inda así o mellor axente de Isis. É o fillo da xefa, Malory Archer.

– Malory Archer (Jessica Walter): Temperamental e alcohólica dirixe como pode esta axencia que sempre está metida en problemas, a maioría das veces por culpa do seu fillo. Mantén extrañas relacións co xefe do KGB e co de Odin, axencia de espías rival.

– Lana Kane (Aisha Tyler): Esta explosiva muller é tamén unha das mellores espías e ademáis ex-moza de Archer.

– Cyril Figgis (Chris Parnell): Auditor da axencia e actual mozo de Lana. Inda que a primeira vista poda parecer apocado ten a súa propia axenda.

– Ms. Tunt (Judy Greer): Non vos preocupedes en aprender o seu nome pois ninguén o fai e de feito este cambia entre capítulos. É a secretaria de Malory Archer e ten varios desequilibrios mentais ademáis dun gusto especial pola asfixiofilia.

– Pam Poovey (Amber Nash): É a directora de recursos humanos e lercha maior. Todos fan bromas sobre os seus desordes alimenticios e o seu peso e sempre anda desesperada buscando alguén con quen acostarse.

– Dr. Krieger (Lucky Yates): Non podía faltar o típico inventor que prové aos axentes deses trebellos tan útiles nos momentos decisivos. Obsesionado con desenvolver os máis bizarros aparellos sexuais é bastante fuxideiro en xeral.

Un par de conversas de exemplo:

S01E01 The Mole Hunt (Archer fala co seu mordomo)

Archer: Stop. Shut up. I have to go, and If I find one single dog hair when I get back, I’ll… rub sand in your dead little eyes.

Woodhouse: Very good, Sir.

Archer: I also need you to go buy sand.

Woodhouse: Yes, Sir.

Archer: I don’t know if they grade it, but… coarse.

S01E02 Training Day

Cyril: Besides, I’m sure it’s not the first time you’ve kept a secret from Lana.

Archer: Uh, hello. Herpes.

Cyril: You gave Lana herpes?!

Na actualidade estase a emitir a terceira tempada e xa se está a preparar unha cuarta. Se a queredes ver en DVD ides ter que mercala fóra ou buscar por aí algún amigo en internet cun ‘rippeo’.

Artigo publicado em Dioivo o 26 de março de 2012.

Categories : Series  Dioivo  Series

Tulpan, Fantastic Mr. Fox, Fish Tank e Iron Man 2

2012-03-05


Semella que o inverno xa marchou e a primavera comeza timidamente. Así que para o mes de abril (xa sabes o que din del: “As chuvias de abril, tomban o boi no carril”) nada mellor que buscar acubillo no cine. E por iso este mes, en vez dunha soa recomendación, traio catro títulos ben variados e para todos os gustos.

Tulpan (2008) Estrea: 9 de abril de 2010 Director: Sergey Dvortsevoy Intérpretes: Tolepbergen Baisakalov, Ondas Besikbasov, Samal Esljamova País: Alemaña, Casaquistán, Polonia, Rusia e Suiza Xénero: Comedia Duración: 100 minutos.

Outra desas estrañas xoias que nos trouxo a pasada edición do Cineuropa. Unha comedia casaca que conta as aventuras e desventuras cotiás de Asa, un mozo recén chegado de cumplir o servizo militar que se enfronta ó día a día da vida na estepa mentres intenta buscar moza desesperadamente e atopar o seu futuro.

Humor e situacións comúns a todas as partes do globo no marco da estepa e os costumes casacos.

Fantástico Sr. Fox (2009) Estrea: 23 de abril de 2010 Título orixinal: Fantastic Mr. Fox Director: Wes Anderson País: EUA e Reino Unido Xénero: Animación, aventura, comedia Duración: 87 minutos.

Nestes tempos nos que o 3D o invade todo é un gusto enorme ver filmes como Fantástico Sr. Fox feitos ca artesanal técnica do stop motion e cunha aparencia clásica.

O filme adapta á gran pantalla unha fábula de Roald Dahl (“Charlie e a fábrica de chocolate”, “Iago e o pexego xigante”, “Matilda”) na que o singular raposo Sr. Fox decide romper a monotonía da súa vida recuperando o vello e excitante costume de roubar galiñas. Isto fai que os granxeiros da zona decidan rematar co Sr. Fox e de paso con todos os animais do bosque, que agora viven agochados debaixo do solo. Unindo as súas habilidades animais ó máis puro estilo de filmes como Ocean’s Eleven loitarán para salvar as súas vidas.

Un filme ca acción dos grandes títulos do xénero e cun humor centrado na personalidade engaiolante do Sr. Fox que gustará a todo o público e principalmente a aqueles que queiran pasar un momento divertido sen máis complicacións.

Fish Tank (2009) Estrea: 30 de abril de 2010 Director: Andrea Arnold Intérpretes: Katie Jarvis, Rebecca Griffiths, Carrie-Ann Savill País: Reino Unido Xénero: Drama Duración: 123 minutos.

Premio do Xurado no Festival de Cannes ó mellor director, Premio BAFTA ó filme revelación, Premio British Independent Film ó mellor director e á actriz novel máis prometedora, Mellor director e mellor filme da Semana dos Realizadores do Fantasporto, e un longo etcétera de premios e candidaturas.

A vida de Mia, unha adolescente que quere ser bailarina, xa é difícil de por si (a súa idade, o sitio onde vive…) e agora complícase inda máis cando o namorado da súa mai vai vivir con elas.

Cunha realización e unha interpretación feminina, a cargo da debutante Katie Jarvis, máis que salientábeis, Fish Tank realiza un retrato auténtico e realista da vida adolescente nos suburbios das grandes urbes británicas.

Iron Man 2 (2010) Estrea: 30 de abril de 2010 Director: John Favreau Intérpretes: Scarlett Johansson, Robert Downey Jr., Mickey Rourke País: EUA Xénero: Acción, superheroes Duración: 117 minutos.

E para rematar a variada sección de suxestións deste mes unha das estreas máis esperadas polos afeccionados á banda deseñada e á acción, Iron Man 2.

Agora xa todo o mundo sabe que o megamillonario empresario da industria armamentística Tony Stark é o superheroe da armadura Iron Man e inda que moitos o intentarán por todos os medios non está disposto a revelar os segredos da súa invención por medo a que caia en malas mans. Ó mesmo tempo terá que enfrentarse a viláns como o mecanizado Whiplash e o seu exército de robots asasinos. Inda que desta volta Iron Man contará ca axuda de War Machine.

Despois da exitosa primeira parte (acerto total na elección do actor Robert Downey Jr., unha historia bastante fiel á orixinal e uns efectos especiais abraiantes) a segunda parte promete máis do mesmo e en racións máis grandes (máis superheroes, máis viláns, máis rapazas bonitas, máis explosións…) e non decepcionar ós que gustaron da primeira entrega.

Acción e humor ca industria amamentística, a megalomanía e a cara escura do heroe de tema de fondo.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do jornal En momemento, editado pelo Movemento polos dereitos civís, em avril de 2010

Remata o Outono Capitol Rock Festival movendo os cadrís con Si Cranstoun

2012-03-05

Si Cranstoun na Sala Capitol (by-nc-sa ifrit)

O Outono Capitol Rock Festival non é un festival ao uso e, en troques de xuntarse todos os grupos nun sitio nunha fin de semana, aquí repártense en varios días non consecutivos. O evento organizado polo pub A Reixa e Raiña Productions e que tivo lugar na Sala Capitol de Santiago de Compostela celebrouse en tres días e contou coa participación de JC Brooks & The Uptwon Sound, Maxine Brown + The Pepper Pots e Si Cranstoun, o concerto que fechou o festival e do que falarei aquí. Tamén estiveron como teloneiros The Allnight Workers e Dr. Gringo.

O pasado sábado foi un momento perfecto para ver reunidos entre o público do concerto unha boa colección de estilismos pin-up, tatuaxes e topetes, e alí estaban Dr. Gringo para facelos bailar a todos sen compaixón. O grupo está formado por só tres músicos (batería, contrabaixo e guitarrista-vocalista), pero sóbranse e bástanse para dar caña a esgalla cun repertorio clásico e cancións propias que repasan os estilos afíns ao rock’n’roll (rockabilly, psycho…). Xogando en casa e como bos teloneiros a súa actuación a penas nos deu respiro e o cumio foi cando na derradeira canción o cantante, guitarra en man, subiu enriba do contrabaixo sen que o contrabaixista deixara de tocar. Hai que velo para crelo. Martín Esturao, Xacobo Prieto e Javi Tornado volveron demostrar que están nunha excelente forma musical.

E mentres recuperabamos folgos chegou o prato forte da noite: Si Cranstoun presentaba a súa carreira en solitario lonxe de The Dualers e os sons que interpretaba co seu irmán, Tyber Cranstoun. O sorrinte cantante viña acompañado dunha nutrida banda composta por baixo, guitarra (ademais da que o propio Cranstoun tocou), batería, saxo e trompeta coa que presentou unha mestura de versións, especialmente de Nappy Brown, e cancións propias dos seus dous discos do ano pasado, que nos insistiu que compráramos durante todo o concerto.

Si Cranstoun non deixou de sorrir e bailar de forma cómica durante todo o espectáculo, mais na parte musical a cousa non acaba de convencer alén dos que xa viñan convencidos da casa, que se amosaron entregados con todas e cada unha das pezas do repertorio. O rock’n’roll con toques de soul despregado sobre o escenario amosábase sen moito espírito e alonxado do virtuosismo agardado. A disparidade entre os músicos tamén era notable. E así o batería e especialmente o baixista realizaron interpretacións de calidade, moi por riba do guitarrista, por exemplo. Non é que o concerto fora unha desfeita, nin que os músicos viñeran de paseo, pero hai que suar para que unha banda revival soe como algo máis que unha orquestra homenaxe.

O final do concerto foi a mellor parte e iso faime confiar en que Si Cranstoun e compañía poden dar máis do que amosaron o sábado na Capitol. Para rematar, tan só queda parabenizar á organización pola iniciativa e a selección de grupos.

Artigo publicado em Disquecool o 2 de Novembro de 2011.

Categories : Música  Disquecool  Música
Tags :

¡Caramba!, un fanzine cheo de profesionais

2012-03-05

Sobrecubierta (© ¡Caramba!)

Algún podería pensar que os fanzines son algo fóra da moda, que son unha cousa cutre feita con fotocopias e colados e por e para catro matados. Pero a verdade é que, inda que os fanzines de toda a vida seguen aí, cos seus exclusivos e selectos lectores, hoxe en día, grazas a internet, podemos atopar unha grande oferta e de gran calidade de calquera recuncho do mundo e ben cool.

E así chegamos a ¡Caramba!, como ben definen eles mesmos, “un fanzine de humor que fala diso mesmo, do humor. Un total de 30 autores reunidos en 100 páxinas para falar dos mecanismos que nos fan rir, descubrir cantos significados se lle poden dar a un mesmo chiste e pórlle cara a Jaimito, ao can Mistetas, aos de Lepe e ao inglés, o francés e o español, entre outras personaxes populares”.

¡Caramba! nace dunha visita do seu coordinador, o debuxante Manuel Bartual, ao Festival International de la Bande Dessinee de Angulema (Francia) no que, despois dunha visita reveladora á carpa onde se amosan obras de editores independentes e fanzines, decidiu facer a súa propia publicación.

E xa que ía facer o seu propio fanzine quíxoo facer arrodeado dos seus amigos e facelo ó seu aire, lonxe das maneiras das editoriais. Entre os autores podemos atopar a Alberto Guitián (Lugo, 1974) xunto a unha chea de colaboradores habituais da revista El Jueves e de de recunchos varios da internet como Albert Monteys, López Rubiño, Joan Cornellà, Mauro Entrialgo, Juanele , Rubén Fdez., Jorge Parras, Raúl Minchinela y Puño, Bernardo Vergara, Santiago García y Javier Olivares, Jorge de Cascante, Laura Pacheco, Sergio Córdoba y Juaco Vizuete, Manuel Castaño, Guille Martínez-Vela , José Luis Ágreda, Carlos de Diego, Luis Bustos, Juarma , Clara Soriano, John Tones, Paco Alcázar, Andrés Palomino, Néstor F. , Manel Fontdevila e Pedro Vera. Non falta ninguén! Ademais Bartual estivo acompañado na coordinación de Alba Diethelm.

Ademais da espectacular listaxe de autores e da particular idea de falar do humor dende o humor, ¡Caramba! inclúe unha serie de detalles que o fan unha pequena peza de coleccionista:

A portada, contraportada e lapelas, obra de Albert Monteys, recollen unha chea de situacións do humor físico máis clásico. Pasaredes un bo momento recoñecéndoas todas.
O interior da sobrecuberta é obra de López Rubiño onde explica con detalle como funcionan os chistes e porqué unhas cousas funcionan e outras non.
Os primeiros exemplares incluían chapas e pegatinas, pero as chapas esgotáronse rapidamente.
Xunto co fanzine vén un peculiar álbum de cromos (e os seus respectivos cromos) chamado ‘Holocausto Australopithecus’, realizado por David Sánchez .
Non sei se é así en todos, pero o meu incluía unha mosca de plástico. Adiviñades para que?

A primeira edición foi de 333 exemplares, que rapidamente se esgotou e por iso tiveron que tirar unha segunda de 666 que, inda que tardou un pouco máis, actualmente tamén está esgotada. A única forma de facerse con unha é ter a sorte de atopala nalgunha das poucas librarías especializadas onde se venderon ou xa de segunda man. O prezo é de 12 €, pero non desesperedes, que haberá un segundo número.

O mellor para non perder detalle e non quedar sen o teu nº 2 é seguir o blogue ou o Twitter de ¡Caramba!

Artigo publicado em Disquecool o 2 de Agosto de 2011.

Emma Ríos: unha debuxante de Marvel

2012-03-05

Auction for tsunami victims (© Emma Ríos)

Mentres en DC organizan un reinicio integral da maioría dos seus personaxes (52 títulos serán reescritos), en Marvel Emma Ríos (Vilagarcía de Arousa, 1976) non deixa de traballar e de colaborar en series novas e tomos especiais.

Dende que en 2008 fixera o seu espectacular debut no mercado estadounidense debuxando ‘Hexed”, unha historia curta sobre unha rapaza que leva unha dobre vida na que loita contra demos guionizada por Michael Alan Nelson para a editorial independente BOOM! Studios, a pluma desta debuxante non deixou de voar, encargándose cada vez de títulos máis importantes e interesantes.

O seu primeiro achegamento a unha das personaxes máis célebres da “Casa das ideas” foi a mini-serie ‘Strange. The Doctor Is Out’, da man do guionista Mark Waid. Marvel recuperaba desta forma, inda que fora só para un pequeno tomo, ó Doutor Estraño, o poderoso mago da banda deseñada e un dos máis queridos polos afeccionados, e que Ríos soubo retratar á perfección co seu estilo xuvenil, desenfadado e de formas fluídas, a medio camiño entre o manga, os debuxos animados e a propia banda deseñada de superheroes.

En 2009 tivo a posibilidade de debuxar, xunto a Sara Pichelli, o número 10 da serie regular de Runaways, o grupo de mozos superheroes fillos de superviláns, e no que apareceron como invitados a Patrulla X. E en 2010 o número único ‘Shadowlands: Elektra’, coa letal asasina como protagonista dentro desta liña argumental arredor da personaxe de Daredevil.

Neste para nada exhaustivo repaso do traballo para os EUA de Emma Ríos chegamos á actualidade e ás páxinas de mostra entintadas mais sen cor que podemos ver no seu blogue: a mini-serie sobre o home que se agocha detrás do vilán Duende Verde ‘Osborn’. Evil Incarcereted’ guionizada por Kelly Sue Deconnick e Warren Ellis, que acaba de ser publicada nun tomo recompilatorio, e dous dos seus novos proxectos, como son unha mini-serie de Cloak and Dagger (Capa y Puñal ou Manto e Adaga) e a colaboración con dúas historias curtas para a serie regular de ‘Amazing Spider-Man’, agora mesmo guionizada por Dan Slott.

Semella que en Marvel están cada día que pasa máis contentos con ela e irémola vendo cada vez en proxectos maiores, cos personaxes máis famosos da editorial e xunto a guionistas de renome.

A obra americana de Emma Ríos vaise publicado (non toda) pouco a pouco na editorial española que ten os dereitos de distribución de Marvel en España, Panini. E en galego, de momento, só podemos desfrutar de ‘Hexed’, publicado por El patito editorial.

E dende aquí aproveito para pedirlle a Emma Ríos que por favor redebuxe e remate ‘A prueba de balas’ (APB), esa obra inacabada proxectada en catro números, debuxada e guionizada pola propia autora e da que só puidemos disfrutar dos tres primeiros números publicados por Polaqia. Aproveito tamén para anunciar que en breve teremos por aquí un artigo recordando a historia do colectivo Polaqia que se despide nestes días.

Artigo publicado em Disquecool o 22 de Junho de 2011.

‘Mammoth’, unha historia de infernos persoais con escasa empatía

2012-03-05


A opinión que poidamos ter dun filme depende de moitas cousas, e a cada cal máis obxectiva, dende o nosto gusto persoal ata o estado de ánimo dese día e hora en concreto. Unha destas variábeis das que depende a nosa opinión é a empatía cos personaxes da historia, a cercanía ou lonxanía das súas vidas, a posibilidade de meternos na súa pel. E precisamente isto foi o que falla para min neste filme.

Mammoth conta a historia dunha parella nova cunha filla. El, Gael García Bernal, é o programador dunha rede social de videoxogos de grande éxito, polo que pasa amplas tempadas fóra da casa realizando acordos comerciais. Ela, Michelle Williams, é cirurxá nun hospital e case sempre ten quenda de noite, polo que lle é difícil pasar tempo ca súa familia. Por todo isto a nena pasa a maioría do tempo ca súa coidadora filipina, que á súa vez ten dous fillos en Filipinas aos que fai tempo que non ve.

Tres historias cruzadas con tres personaxes que enfrontan a súa desesperación á súa maneira. Ela sufre de insomnio e é incapaz de atraer a atención da súa filla. El, de viaxe en Tailandia, comeza un romance cunha prostituta recordando un mundo de liberdade e sen ataduras no que soía vivir. E a coidadora sufre en silencio a ausencia dos seus fillos e de non podelos axudar máis que mandando diñeiro para construir unha casa nova.

O filme está ben levado, cunhas personaxes ben construidas e unha fotografía de gran calidade, mais… Mais a min as historias da parella non me chegaron, éranme alleas por completo. A única que me fixo ficar algo interessado no filme foi a historia da inmigrante filipina.

Mammoth (2009, Lukas Moodyson), candidata ao Óso de ouro do Festival de Berlín 2009, é unha historia sobre como detrás da perfección e a aparente felicidade agóchanse pequenos infernos persoais de desesperación vital.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en Galiciaé o 22 de novembro de 2010.

Categories : Cinema  Cinema  Galiciaé
Tags :