Tulpan, Fantastic Mr. Fox, Fish Tank e Iron Man 2

2012-03-05


Semella que o inverno xa marchou e a primavera comeza timidamente. Así que para o mes de abril (xa sabes o que din del: “As chuvias de abril, tomban o boi no carril”) nada mellor que buscar acubillo no cine. E por iso este mes, en vez dunha soa recomendación, traio catro títulos ben variados e para todos os gustos.

Tulpan (2008) Estrea: 9 de abril de 2010 Director: Sergey Dvortsevoy Intérpretes: Tolepbergen Baisakalov, Ondas Besikbasov, Samal Esljamova País: Alemaña, Casaquistán, Polonia, Rusia e Suiza Xénero: Comedia Duración: 100 minutos.

Outra desas estrañas xoias que nos trouxo a pasada edición do Cineuropa. Unha comedia casaca que conta as aventuras e desventuras cotiás de Asa, un mozo recén chegado de cumplir o servizo militar que se enfronta ó día a día da vida na estepa mentres intenta buscar moza desesperadamente e atopar o seu futuro.

Humor e situacións comúns a todas as partes do globo no marco da estepa e os costumes casacos.

Fantástico Sr. Fox (2009) Estrea: 23 de abril de 2010 Título orixinal: Fantastic Mr. Fox Director: Wes Anderson País: EUA e Reino Unido Xénero: Animación, aventura, comedia Duración: 87 minutos.

Nestes tempos nos que o 3D o invade todo é un gusto enorme ver filmes como Fantástico Sr. Fox feitos ca artesanal técnica do stop motion e cunha aparencia clásica.

O filme adapta á gran pantalla unha fábula de Roald Dahl (“Charlie e a fábrica de chocolate”, “Iago e o pexego xigante”, “Matilda”) na que o singular raposo Sr. Fox decide romper a monotonía da súa vida recuperando o vello e excitante costume de roubar galiñas. Isto fai que os granxeiros da zona decidan rematar co Sr. Fox e de paso con todos os animais do bosque, que agora viven agochados debaixo do solo. Unindo as súas habilidades animais ó máis puro estilo de filmes como Ocean’s Eleven loitarán para salvar as súas vidas.

Un filme ca acción dos grandes títulos do xénero e cun humor centrado na personalidade engaiolante do Sr. Fox que gustará a todo o público e principalmente a aqueles que queiran pasar un momento divertido sen máis complicacións.

Fish Tank (2009) Estrea: 30 de abril de 2010 Director: Andrea Arnold Intérpretes: Katie Jarvis, Rebecca Griffiths, Carrie-Ann Savill País: Reino Unido Xénero: Drama Duración: 123 minutos.

Premio do Xurado no Festival de Cannes ó mellor director, Premio BAFTA ó filme revelación, Premio British Independent Film ó mellor director e á actriz novel máis prometedora, Mellor director e mellor filme da Semana dos Realizadores do Fantasporto, e un longo etcétera de premios e candidaturas.

A vida de Mia, unha adolescente que quere ser bailarina, xa é difícil de por si (a súa idade, o sitio onde vive…) e agora complícase inda máis cando o namorado da súa mai vai vivir con elas.

Cunha realización e unha interpretación feminina, a cargo da debutante Katie Jarvis, máis que salientábeis, Fish Tank realiza un retrato auténtico e realista da vida adolescente nos suburbios das grandes urbes británicas.

Iron Man 2 (2010) Estrea: 30 de abril de 2010 Director: John Favreau Intérpretes: Scarlett Johansson, Robert Downey Jr., Mickey Rourke País: EUA Xénero: Acción, superheroes Duración: 117 minutos.

E para rematar a variada sección de suxestións deste mes unha das estreas máis esperadas polos afeccionados á banda deseñada e á acción, Iron Man 2.

Agora xa todo o mundo sabe que o megamillonario empresario da industria armamentística Tony Stark é o superheroe da armadura Iron Man e inda que moitos o intentarán por todos os medios non está disposto a revelar os segredos da súa invención por medo a que caia en malas mans. Ó mesmo tempo terá que enfrentarse a viláns como o mecanizado Whiplash e o seu exército de robots asasinos. Inda que desta volta Iron Man contará ca axuda de War Machine.

Despois da exitosa primeira parte (acerto total na elección do actor Robert Downey Jr., unha historia bastante fiel á orixinal e uns efectos especiais abraiantes) a segunda parte promete máis do mesmo e en racións máis grandes (máis superheroes, máis viláns, máis rapazas bonitas, máis explosións…) e non decepcionar ós que gustaron da primeira entrega.

Acción e humor ca industria amamentística, a megalomanía e a cara escura do heroe de tema de fondo.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do jornal En momemento, editado pelo Movemento polos dereitos civís, em avril de 2010

Soul Kitchen

2012-01-19


Soul Kitchen (2009)
Estrea: 31 de marzo de 2010

Título orixinal: Soul Kitchen
Director: Fatih Akin
Intérpretes: Adam Bousdoukos, Moritz Bleibtreu, Birol Ünel, Anna Bederke
País: Alemaña
Duración: 99 minutos
Xénero: comedia

Nin moito menos vai ser unha constante, mais este mes tamén traio aqui un filme que se puido ver no festival compostelán Cineuropa e que, dentro da Sección oficial, tivo moi boa acollida entre o público. De feito o realizador alemán de orixe turca Fatih Akin é un asiduo deste festival e doutros nos que gusta ver a realidade dende outros puntos de vista. No festival italiano de Venecia recibiu dous premios: o especial do xurado e o Premio de cinema novo, ademáis de optar ó León de ouro.

Desta volta Akin volve ós seus temas de sempre (a inmigración, a música, as relacións humanas, o amor, a busca da propia identidade) pero dende un prisma case descoñecido nel como é a comedia lixeira. Os seus dous filmes de máis sona son Contra la pared (Gegen die Wand, 2004), e Al otro lado (Auf der anderen Seite, 2007), dous dramas de fondo contido social. Inda que tamén ten outros como Cruzando el puente: Los sonidos de Estambul (Crossing the Bridge: The Sound of Istambul, 2005) un documental musical onde xunta dous dos seus grandes temas: a música e Turquía.

O protagonista de Soul Kitchen é Zinos, un mozo alemá de orixe grega, que rexenta un ruinoso restaurante nun vello almacén do barrio Willhelmsburg de Hamburgo, e inda que a comida non é moi alá ten certo éxito entre os veciños da zona polo seu particular ambiente (especialmente a música). Mais a vida de Zinos está chea de atrancos e de situacións máis ou menos cómicas (sempre depende dende o punto de vista que miremos, a el fixo que non lle fan moita gracia). E así se van sucedendo os acontecementos sin que o bo de Zinos poda facer nada. A súa moza marcha a China a traballar de correspondente dun xornal. Debería visitala ou ir vivir con ela? Coñece a Shayn Weiss, un cociñeiro de luxo, que dará un xiro radical á cociña do establecemento, facendo que sexa rexeitado pola xente do barrio inda que admirado polos alumnos dunha escola de baile e pronto será o local de moda da cidade. Será quen de manter o espírito do local? Os cambios na súa vida non deixan de sucederse e namora de Lucia, a nova camareira. É imposíbel manter unha relación a distancia? Inda que co recén chegado éxito os problemas co fisco e cos especuladores locais semella que amainaron Zinos non deixa de darlle voltas á idea de vendelo todo e ir a China na procura de Shayn. Com este panorama calquera cousa pode pasar.

O filme é unha comedia ó uso e segue todos os esquemas e gags básicos do xénero. Acompañado por unha poboada colección de secundarios (o irmá de Zinos e os seus amigos, os clientes do bar, os músicos, a inspectora de Facenda, o inspector de Sanidade, o construtor…) o errático camiño de Zinos cara non se sabe moi bem onde amósanos, a través da comedia, varios puntos da realidade (a inmigración, a integración, a especulación urbanística…)

Pode que Soul Kitchen non teña a profundidade das súas outras propostas cinematográficas, máis algunhas cousas son claras: com esta proposta pode chegar a moita máis xente sen traizoar os seus presupostos temáticos e dando de novo espazos para a reflexión. Pero sen dúbida o máis sobresainte do filme é que nos permite soltar amplas gargalladas e sair da sala com bo corpo.

Xa me diredes o que vos pareceu.

Vémonos nas butacas!

ifrit
http://cinemafriki.blogaliza.org

OUTRAS ESTREAS DE MARZO:
5 de marzo:
Los hombres que miraban fijamente a las cabras: Unha hilarante historia sobre as investigacións militares dos poderes paranormais. Baseada en feitos reais.
12 de marzo:
El retrato de Dorian Gray: Nova versión da novela de Oscar Wilde sobre a obsesión da eterna xuventude. Podía facerse moito mellor.
Desde París com amor: Unha de atentados terroristas e carreiras contrareloxo com John Travolta
19 de marzo:
Green Zone. Distrito protegido: Thriller bélico no que un grupo de soldados terá como misión buscar as armas de destrucción masiva iraquís e o que atoparán será un plan que representa unha ameaza inda maior.
Ciudad de vida y muerte: Cinema bélico chinés sobre a invasión xaponesa de principios do século XX. Cuncha de Ouro no festival basco de Donosti 2009.
26 de marzo:
El libro de Eli: Nun futuro post-apocalíptico Denzel Washington deberá protexer o libro que traerá a a salvación á humanidade.
Furia de titanes: Remake do clásico dos 80 cheo de espectaculares monstros e loitas épicas.
Scar: Terror con asasino en serie en 3D. Semella que a peli é tan boa que andan a voltas cas datas (ou era ó revés?)

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do xornal En momemento, editado polo Movemento polos dereitos civís, en febreiro de 2010

[A recomendação foi feita sem ter visto o filme e pode conter algum que outro erro]

Un profeta

2011-11-03


Un profeta (2009)
Estrea: 26 de febreiro de 2010

Título orixinal: Un prophète
Director: Jacques Audiard
Intérpretes: Tahar Rahim (Malik), Niels Arestrup (César Luciani), Adel Bencherif (Ryad), Reda Kateb (Jordi), Hichem Yacoubi (Reyeb), Jean-Philippe Ricci, Gilles Cohen, Antoine Basler, Leïla Bekhti, Pierre Leccia, Foued Nassah e Jean-Emmanuel Pagni.
País: Francia
Ano: 2009
Duración: 150 minutos
Xénero: Drama.

Tal como están os prezos dos cines hai que mirar moi e moito o que imos ver. Por iso cada mes vou recomendar aquí, na Soeira das estrelas, un filme dos que, polo xeral, non teñen grandes promocións e, na miña humilde opinión, non deberíades perder.

Comezamos cun título que puidemos ver no festival de Cineuropa 2009 e que tivo bastante boa acollida entre o público. ‘Un profeta’ é unha historia cun amplo trasfondo social, contada con grande soltura e cunhas pingas de fantasía. Os ingredientes perfectos para gustar no festival.

A historia ademáis ten todos os vimbios dun bo filme carcerario. Malik é un mozo descarriado que é condenado a seis anos de cadea non sabemos moi ben porqué. O cárcere está “gobernado” pola mafia corsa, que controla a algúns gardas e as actividades do cárcere. E do outro lado “os barbudos”, os musulmáns, sempre rezando, sempre tranquilos. Nun primeiro momento Malik mantense neutral, a pesar da súa ascendencia norte africana, inda que pronto aprenderá que non se pode ser neutral. Fóra vai ter lugar un importante xuízo contra a mafia corsa e o capo do cárcere pídelle a Malik que asasine ó seu compañeiro de cela, a principal testemuña. Ninguén sospeitará del.

A partir de aquí a súa vida na cadea cambiará e empezará a traballar para os corsos (limpando, cociñando, de mensaxeiro…) E co paso dos anos, cando consegue os primeiros permisos, tamén fará traballos fóra. Mais Malik nunca traballa para ninguén, só traballa para el mismo, e por iso non tardará en empezar a traballar tamén para os musulmáns, que co tempo van gañando poder no cárcere.

‘Un profeta’ ten un guión moi ben estructurado, unha historia que non nos deixa despegarnos da pantalla, unhas actuacións de luxo. E a todo iso hai que sumarlle que non dulcifica o que é un cárcere, non aforra en amosarnos a violencia, as malleiras, as ameazas; todo nun ambiente máis que gris.

Mención aparte merece o actor Tahar Rahim, un actor novel que defende coma un veterano o papel de Malik, un mozo perdido pero seguro de si mesmo e que irá endurecendo co tempo sen perder o corazón.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado no suplemento cultural A soeira das estrelas do xornal En momemento, editado polo Movemento polos dereitos civís, en febreiro de 2010

Kynodontas (2009)

2011-02-05


Canino (2009)
Estrea: 14 de Maio de 2010

Título original: Kynodontas
Director: Yorgos Lanthimos
Intérpretes: Christos Stergioglou, Michelle Valley, Aggeliki Papoulia.
País: Grecia
Duração: 93 minutos
Género: Comédia negra

O filme que proponho para este mês não é um filme para todos os públicos e tampouco é un filme para todos os gostos. De feito estou case seguro que que vai ser difícil pode-lo ver nalgum cinema da Galiza. Mas é que não posso deixar de recomendar este filme que não deixara indiferente a ninguém.

Ganhador do Un Certain Regard de Cannes, secção onde se topam novas promessas e propostas inovadoras que têm difícil a sua distribuição comercial na Franza, e o prémio do júri do Carnet Jove e o prémio Citizen Kane ao melhor director revelação no Festival de Sitges, só são a alguns dos prémios que enfeitam o currículo desta historia original e surpreendente.

O argumento é parte, junto às interpretações e à direcção, do impacto que causa este filme. Três irmãos (um rapaz e duas rapaças) vivem fechados numa casa atados a umas regras do mais estranho e aparentemente aleatórias. O único que conhecem do mundo exterior é pelos olhos e explicações dos seus pais (o pai é o único que sai, para trabalhar). E as explicações são do mais peregrinas: os aviões que vem passar desde o jardim lhes dizem que são brinquedos ou que um zombi é uma flor pequena e amarela. A única pessoa do exterior coa que têm contacto é com uma companheira do trabalho do pai que este contrata para que tenha relações sexuais com o filho. Mas esta situação enfermiça não pode durar para sempre e sucedera algo que fará cambalear-se este pequeno mundo cheio de crueldade e situações incompreensíveis.

De onde vem o Canino do título? Pois, ademais de que os tratam como cães, têm varias das suas estranhas leis relacionadas com os dentes caninos. Por exemplo: quando cai um dente canino o rapaz pode sair por vez primeira ao jardim, ou quando este volve medrar pode aprender a manejar (com os olhos tapados).

Como vedes um filme e uma história bastante afastado do convencional e que ademais de conseguir nos surpreender pode ter mais duma leitura em clave política, social ou simplesmente familiar.

E remato a recomendação deste mês dando uma boa nova para os cinéfilos de Compostela e arredores: voltam os Cines Compostela. Ao feche da edição não temos toda a informação, mas fala-se de que voltarão ofertar filmes menos comerciais e em versão original legendada em castelhano. Também fala-se de que houve uma reforma e que se modernizaram para adaptar-se à tecnologia do 3D. Os novos Cines Compostela estão abertos desde o 30 de Abril de 2010. Aguardemos que desta volta seja para ficar durante uma boa temporada.

Vejo-vos nas poltronas! (dos Cines Compostela?)

ifrit

(Recomendação publicada originariamente na separata cultural do desaparecido jornal mensal do Movemento polos dereitos civís, A soeira das estrelas)

[A recomendação foi feita antes de ver o filme e contem algum que outro erro, mais em geral é muito acertada]