‘Mammoth’, unha historia de infernos persoais con escasa empatía

2012-03-05


A opinión que poidamos ter dun filme depende de moitas cousas, e a cada cal máis obxectiva, dende o nosto gusto persoal ata o estado de ánimo dese día e hora en concreto. Unha destas variábeis das que depende a nosa opinión é a empatía cos personaxes da historia, a cercanía ou lonxanía das súas vidas, a posibilidade de meternos na súa pel. E precisamente isto foi o que falla para min neste filme.

Mammoth conta a historia dunha parella nova cunha filla. El, Gael García Bernal, é o programador dunha rede social de videoxogos de grande éxito, polo que pasa amplas tempadas fóra da casa realizando acordos comerciais. Ela, Michelle Williams, é cirurxá nun hospital e case sempre ten quenda de noite, polo que lle é difícil pasar tempo ca súa familia. Por todo isto a nena pasa a maioría do tempo ca súa coidadora filipina, que á súa vez ten dous fillos en Filipinas aos que fai tempo que non ve.

Tres historias cruzadas con tres personaxes que enfrontan a súa desesperación á súa maneira. Ela sufre de insomnio e é incapaz de atraer a atención da súa filla. El, de viaxe en Tailandia, comeza un romance cunha prostituta recordando un mundo de liberdade e sen ataduras no que soía vivir. E a coidadora sufre en silencio a ausencia dos seus fillos e de non podelos axudar máis que mandando diñeiro para construir unha casa nova.

O filme está ben levado, cunhas personaxes ben construidas e unha fotografía de gran calidade, mais… Mais a min as historias da parella non me chegaron, éranme alleas por completo. A única que me fixo ficar algo interessado no filme foi a historia da inmigrante filipina.

Mammoth (2009, Lukas Moodyson), candidata ao Óso de ouro do Festival de Berlín 2009, é unha historia sobre como detrás da perfección e a aparente felicidade agóchanse pequenos infernos persoais de desesperación vital.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en Galiciaé o 22 de novembro de 2010.

Categories : Cinema  Cinema  Galiciaé
Tags :

O termo ‘humor negro’ queda curto para ‘Life During Wartime’

2012-03-05


Na recomendación do outro dicía que Todd Solondz era coñecido (e recoñecíbel) pola súa mistura de drama e humor negro. Mais despois de ver Life During Wartime (2009), e tendo presentes os seus anteriores traballos, coido que o termo ‘humor negro’ quédase curto para este profesional do politicamente incorrecto.

Life During Wartime é unha especie de segunda parte de Happiness (1998), mais con outros actores e actrices. Neste novo filme vemos como Joy casou co ex-mozo da súa irmá Helen, un ex-presidiario, ex-drogadicto e adicto a facer chamadas telefónicas obscenas. Pero non están pasando unha boa época e deciden deixalo durante un tempo. Tempo que ela aproveitará para visitar ás súas irmás mentres é perseguida pola pantasma dun compañeiro de traballo que se suicidou e co que tivo unha cita. Primeiro visita a Trish que, co seu home no cárcere por pederastia, busca de novo o amor, desta vez nun home normal, inda que cun fillo un tanto especial. Os fillos de Trish tamén son para dar de comer a parte: Billy está agora na universidade, Timmy, obsesionado co seu inminente bar mitzvah e coa recente revelación de que o seu pai non está morto e é un pederasta, e a pequena Chloe, permanentemente deprimida. Despois decide visitar a Helen, instalada por completo no star-system de Hollywood e apartada da familia polas súas opinións.

Se houbera que pór unha etiqueta a este filme sería a de comedia de enredos de humor negro, inda que xa dixen antes que Solondz móvese unha cuarta por riba desa definición. O director estadounidense volve a aplicarse a fondo para sorprendernos a nós mismos ríndonos de situacións e historias das que non nos reiríamos nin faríamos bromas noutra situación (nin sequera noutros filmes).

Pode que non sexa o mellor Solondz, pero mantense ao nivel agardado, Tamén é verdade que os seareiros do director esperaban algo máis que unha correcta segunda parte despois de agardar case seis anos por un novo filme.

Aquí foi estreada en cines comerciais o pasado 30 de xullo co título La vida en tiempos de guerra, así que dentro de pouco poderédela atopar no voso videoclube de confianza ou mercar o DVD.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en Galiciaé o 18 de novembro de 2010.

Categories : Cinema  Cinema  Galiciaé
Tags :

‘The Last Exorcism’, unha volta de porca para remexer os nosos medos

2012-03-04


Poderíamos dicir que despois de The Exorcist (1973, William Friedkin) non se deberían facer máis filmes sobre exorcismos, que xa está todo dito e que é perder o tempo. Pero así é o cinema de xénero, sempre dando voltas sobre os mesmos temas e intentando atopar novas formas de contar o mesmo, novos puntos de vista ou novos detalles; unha e outra vez, remexendo nos nosos medos e na nova mitoloxía do terror.

E aquí é onde se enmarca The Last Exorcism (2010, Daniel Stamm) onde Patrick Fabian (premio ó Mellor actor no 43 Festival Internacional de Cinema Fantástic de Catalunya) interpreta a un exorcista descreido que realiza un documental no que conta como todo o que fai é falso. Para iso acepta o seu derradeiro traballo no que utilizará os seus trucos de sempre. Pero… claro, non podía sair todo ben, senon non habería filme.

A fita está gravada en forma de falso documental e con cámara no ombreiro, inda que estes principios traizóanse nalgúns momentos com recursos e montaxe máis propios dun filme convencional.

A pesar de estar diante dun tema sobradamente coñecido e de que parece que en todo momento sabemos o que vai pasar, o formato no que se conta e o bo facer dos autores fan que non deixemos de perder detalle durante todo o metraxe (inda que máis de un tapou os ollos nalgunha escena).

Unha nova volta de porca ó mundo dos exorcismos que xunta os ingredientes clásicos cun novo enfoque. Sangue, pescozos retortos, relixión, escepticismo e cámara no ombreiro.

Desta volta o filme tampouco é recomendable para estómagos delicados. Nótase a man do produtor e director Eli Roth (Cabin Fever e Hostel I e II).

Alguén a viu? Que vos pareceu? Aí tedes os comentarios.

Vémonos nas butacas!

Artigo publicado en Galiciaé o 12 de novembro de 2010.

Categories : Cinema  Cinema  Galiciaé
Tags :

Neds impacta ao público do Principal na presentación de Cineuropa

2012-03-04


Comeza novembro, comeza a chover a serio e, como non, comeza Cineuropa. O festival que este ano trae á capital 130 títulos de todos os xéneros e no que, entre moitos outros, 30 realizadores galegos amosarán os seus últimos traballos.

E así, sen moitos adobíos, foi a presentación. O vídeo promocional do festival, breve (e para min innecesaria) explicación do programa e o saúdo e agradecementos da concelleira de cultura e centros socioculturais, Socorro García Conde.

Inmediatamente, sen máis dilación, fomos directos ao que todos alí estabamos agardando: a proxección de Neds, o último filme do escocés Peter Mullan (director de Orphans e Las hermanas de la Magdalena, inda que tamén coñecido pola súa longa traxectoria como actor).

Neds é a historia dun rapaz escocés que nos anos 1970 pasa de ser o típico ‘listillo’ a un vulgar matón de banda da rúa. Podería explicar máis da trama, mais o filme é basicamente iso, o violento camiño polo que o rapaz vai perdendo a súa humanidade.

O filme é duro e non recomendábel para todos os estómagos. Aínda que non conta nada que non contaran xa moitos outros filmes británicos con amplo trasfondo social, a calidade do elenco e en especial do actor protagonista (Connor McCarron, Cuncha de Ouro e Cuncha de Ouro ó mellor actor no Festival de Cinema de Donosti 2010) fan que o espectador non deixe de remexerse na butaca (e non só porque algúns encontren as do Principal incómodas). A isto tamén contribúe a banda sonora de Craig Armstrong, que sen facerse notar demasiado, vai marcando o descenso aos infernos do rapaz.

Brutal, descarnada e sen artificios, Neds é un máis que digno filme para inaugurar este festival no que nos agardan todo o palmarés de Cannes, un especial musical sobre os Rolling Stones, filmes pasados por Sitges ou Donosti, fantáticos, asiáticos, retrospectivas e documentais. Raro será que alguén non atope algo do seu gusto.

E para non perderse demasiado aquí estaremos para darvos algunhas recomendacións semana a semana e para comentar entre todos os filmes que imos vendo e o discurrir do festival.

Artigo publicado en Galiciaé o 11 de novembro de 2010.

Categories : Cinema  Cinema  Galiciaé
Tags :