Longa vida á Magnifique Band dos Homes Sen Medo!

2012-09-03

É difícil dicir o que é cool. A definición vai cambiando coa moda. Para algúns é difícil ser cool e para outros todo o contrario, non podem deixar de selo nin querendo. Este é o caso da Magnifique Band dos Homes Sen Medo, que inda que vaian vestidos com camisas horteras e semellen unha charanga unha vez fan soar os seus ventos e os seus ritmos todo ó seu redor énchese de coolness, festa e baile.

O pasado 14 de agosto, a Magnifique Band dos Homes Sen Medo celebraron os seus “cinco primeiros anos de supervivencia”. E que mellor forma de facelo que cun concerto íntimo arrodeado de amigos e siareiros, com cea e tarta. A cita tivo lugar no Restaurante Rúa (Rúa San Pedro, 23, Santiago de Compostela), local no que todas as semanas hai actividades (concertos, foliadas, charlas…) ademáis de contar cunha particular oferta gastronómica; e alí estiveron acompañados dun pequeno pero selecto público.

Ataviados coas súas rechamantes camisas, gorros de festa e os seus instrumentos, megáfono en man deron paso a un recital de ska, blues, son big band, afro beat, jazz nos seus máis variados estilos… paseando por Nova Orleans, o Mardi Gras, Xamaica, os Balcáns, Galiza, por suposto… Todo acompañado das súas afamadas coreografías, traballadas letras e dunha forza e enerxía arrebatadoras. Tamén aproveitaron para presentar o seu disco homónimo e sustentábel (libre de plástico) e que se podía adquirir alí mesmo polo prezo que cada un decidise.

Bailando cos pratos na man mentras enchíamos o papo a festa non parou en ningún momento. Temas propios e versións de versións de versións de versións (non podían faltar os Skatalites) ata unha versión de Os Resentidos. Inda que o grupo pode que non vos soe fixo que si a cara dos seus integrantes, pois son habituais dos festivais com outros proxectos ademáis de participar como artistas invitados doutros músicos. Recén chegados dunha mini-xira por Italia e Francia, cónstame que no mesmo concerto xa houbo contactos para ir facer algo por Alemaña o ano que vén.

A Magnifique Band dos Homes sen Medo son: Alejandro Salgueiro (bombo), Miguel Paz (caixa e percusións), Abel Leonardo (guitarra eléctrica), Óscar “Bochú” Barcala (tuba), Justo Alcalde (fagot), Manuel Espiño (trombón), Martiño Domínguez (saxo tenor), Olivier Cano (saxo alto) e Manuel Paino (trompeta).

Longa vida á Magnifique Band dos Homes Sen Medo e esperemos que o décimo aniversario o celebren na Praza da Quintana. Sen medo!




Fotos de Leo Rei by-nc-sa

Categories : Música

FIV Vilalba: Queda inaugurada a tempada de festivais!

2012-07-12

FIV

Seguramente non haxa nada máis uncool que un festival de música en primavera-verán. O primeiro día chegan todos os participantes coas súas mellores galas, mais nos días seguintes, acampada e excesos mediante, a cousa vai decaendo. Con todo imos falar de música e diso, no FIV (Festival Independente de Vilalba), si que houbo moito.

O festival abrírono Grises, aínda que eu estaba a comer un bocadillo de calamares, así que teño que fiarme doutras fontes que me contaron que perdín un dos concertos da fin de semana. Comezando con puntualidade (tónica xeral de todo o festival) este grupo vasco cun son bastante único no estado e que por momentos disque recorda a Arcade Fire, sorprenderon a un entregado público, que incluso tiveron tempo de facerse unha gran foto de familia en plan flashmob.

Os seguintes en saír ao escenario do FIV foron Catpeople que, no remate da súa xira, non aforraron no seu potente son e así, despois do primeiro tema, declaraban: “¡Vamos a prenderle fuego a esta puta carpa hoy aquí!” Se hai uns anos podían soar a Interpol ou a outros grupos ingleses daquela, hoxe soan definitivamente a CatPeople. A cousa comezaba a pórse quente e aínda estabamos empezando.

De terceiros tocaron outros vellos coñecidos. En Galicia xa debe de quedar pouca xente da que vai a concertos que non vira a Los Coronas, así que agora veñen fusionados cos Arizona Baby , abandonando os ritmos surf e facéndose chamar Corizonas. Corizonas son os fillos bastardos de Ennio Morricone, o lado salvaxe de Calexico. Orixinarios da fronteira entre o norte e o sur e cunha estética a medio camiño entre o country e o hipster entregáronse por completo (o cantante chegou a perder os lentes) nun repertorio imparable no que teñen cabida desde versións de Black Sabbath ata canción lixeira italiana, todo pasado polo seu peculiar filtro de estilos fronteirizos. Para ilustrar canto lles gusta o risco incluso deixaron un día que o batería trouxese unha canción, algo que, como eles ben explican, pode acabar cun grupo se é Phil Collins ou mellorar a cousa se é Dave Grohl (ex-baterista de Nirvana, cantante e guitarrista de Foo Fighters e baterista do supergrupo Them Crooked Vultures). En definitiva, os grupos con trompeta soan mellor.

Non teño problemas de diabetes, mais os Delafé y Las Flores Azules sempre me pareceron azucarados de máis. Xa nos primeiros movementos da presentación era como se os Beastie Boys caeran a unha piscina de lambetadas cun tutú. Pero como soe pasar sempre, centos de persoas non compartían a miña opinión e desfrutaron coma nunca coas mans en alto e pedindo máis. “Zamburiñas al poder!”, berraban estes “ciudadanos de un lugar llamado mundo”.

Os dous días remataron con cadanseus dj’s (David Van Bylen e Eme Dj), mais non me vou parar neles.

FIV SidonieDespois dunha hamburguesa completa (xantar) e un bocadillo de peituga (cea), moita calor e moito frío, chegamos aos concertos do sábado. No escenario, Miss Caffeina, un grupo que tamén ten os seus seguidores fieis (iso é o bonito da música). E xusto despois un dos pratos fortes do festival, El Columpio Asesino, outra boa mostra de que pode ser boa idea deixar facer cancións ao batería. Con trece anos de carreira e catro discos publicados os seus directos son pura enerxía. E por se alguén tiña dúbidas sobre as fontes nas que beben sen afogarse, non podía faltar unha versión dos Pixies, en concreto do tema Vamos. Por min, con este concerto, xa podía rematar o festival. Uns 12 euros máis que ben invertidos.

Mais non, a festa no FIV non para (e menos tan pronto), e de seguido subiron ao escenario Sidonie, coa difícil tarefa, como eles mesmos recoñeceron, de actuar despois da que sexa “seguramente la mejor banda de España”. Aí fica iso. Sidonie é outro deses grupos que sen ser santo da miña devoción teñen un espectáculo ben preparado e un son que move ao público. Vilalba estaba rendida e entregada.

E para rematar as actuacións de grupos: Fuel Fandango. O escenario inzado de caraveis e abanos flamencos daban unha idea equivocada do que íamos ver. Cando a cantante saíu cun cinguidísimo vestido vermello a modo de segunda pel máis dun quedou sen alento, e cando xa a escoitaron cantar caeron de cu para atrás. Fuel Fandango fan unha sorte de música electrónica con instrumentos e voz en directo, a medio camiño entre as propostas do pop internacional máis comercial e os dj’s de Ibiza con cantante en directo. Non son Cycle, non son Delorean, non son Mendetz. Son Fuel Fandango. Un grupo de son electrónico que a pesar de todo, para o meu gusto, non teñen a intensidade e forza necesaria para fechar un festival. Eu tería apostado máis por un: Fuel Fandango, Sidonie, El columpio asesino. Aínda así o público non deixou de bailar, choutar, cantar e se divertir en ningún momento.

FIVSó me fica felicitar á organización por un festival ao que poucas chatas se lle poden pór. Un cartel atractivo, un prezo máis que axustado nos tempos que vivimos, unha ampla resposta de público sen ter nunca a sensación de abafo… O único malo foi que a acampada cuberta era limitada e non había nada máis preparado, así que bastante xente tivemos que durmir ó raso na Terra Chá. Aínda así o ano que vén volveremos! Ademais da parte musical o festival tiña a súa zona de postos onde destacaban as tote bags e as gravatas de lazo feitas a man de Pajaritas Sin Más, dúas estudantes dos Estudos superiores en deseño téxtil e moda de Galiza (ESDEMGA) das que sen dúbida volveremos oír falar e que poderedes ver en próximos festivais polo país adiante. O FIV tamén coincidiu coa celebración do concurso de tapas con queixo de San Simón da Costa, oportunidade que os máis lambóns non deixaron pasar. Música e gastronomía sempre se levaron ben.

A última escena desta crónica é a peculiar estampa dos fivers, coas súas mochilas, gafas de pasta, pantalóns curtos, mallas, camisolas e esa mistura de cansazo e felicidade nas súas caras a camiñar en dirección contraria á dos fieis católicos coas súas palmas e vestidos de domingo. Así somos.

Fotos de ifrit (1 e 3) e Txiki Calvo (2) by-nc-sa

Artigo publicado em Disquecool o 5 de Abril de 2012.

Categories : Música  Disquecool  Música

Remata o Outono Capitol Rock Festival movendo os cadrís con Si Cranstoun

2012-03-05

Si Cranstoun na Sala Capitol (by-nc-sa ifrit)

O Outono Capitol Rock Festival non é un festival ao uso e, en troques de xuntarse todos os grupos nun sitio nunha fin de semana, aquí repártense en varios días non consecutivos. O evento organizado polo pub A Reixa e Raiña Productions e que tivo lugar na Sala Capitol de Santiago de Compostela celebrouse en tres días e contou coa participación de JC Brooks & The Uptwon Sound, Maxine Brown + The Pepper Pots e Si Cranstoun, o concerto que fechou o festival e do que falarei aquí. Tamén estiveron como teloneiros The Allnight Workers e Dr. Gringo.

O pasado sábado foi un momento perfecto para ver reunidos entre o público do concerto unha boa colección de estilismos pin-up, tatuaxes e topetes, e alí estaban Dr. Gringo para facelos bailar a todos sen compaixón. O grupo está formado por só tres músicos (batería, contrabaixo e guitarrista-vocalista), pero sóbranse e bástanse para dar caña a esgalla cun repertorio clásico e cancións propias que repasan os estilos afíns ao rock’n’roll (rockabilly, psycho…). Xogando en casa e como bos teloneiros a súa actuación a penas nos deu respiro e o cumio foi cando na derradeira canción o cantante, guitarra en man, subiu enriba do contrabaixo sen que o contrabaixista deixara de tocar. Hai que velo para crelo. Martín Esturao, Xacobo Prieto e Javi Tornado volveron demostrar que están nunha excelente forma musical.

E mentres recuperabamos folgos chegou o prato forte da noite: Si Cranstoun presentaba a súa carreira en solitario lonxe de The Dualers e os sons que interpretaba co seu irmán, Tyber Cranstoun. O sorrinte cantante viña acompañado dunha nutrida banda composta por baixo, guitarra (ademais da que o propio Cranstoun tocou), batería, saxo e trompeta coa que presentou unha mestura de versións, especialmente de Nappy Brown, e cancións propias dos seus dous discos do ano pasado, que nos insistiu que compráramos durante todo o concerto.

Si Cranstoun non deixou de sorrir e bailar de forma cómica durante todo o espectáculo, mais na parte musical a cousa non acaba de convencer alén dos que xa viñan convencidos da casa, que se amosaron entregados con todas e cada unha das pezas do repertorio. O rock’n’roll con toques de soul despregado sobre o escenario amosábase sen moito espírito e alonxado do virtuosismo agardado. A disparidade entre os músicos tamén era notable. E así o batería e especialmente o baixista realizaron interpretacións de calidade, moi por riba do guitarrista, por exemplo. Non é que o concerto fora unha desfeita, nin que os músicos viñeran de paseo, pero hai que suar para que unha banda revival soe como algo máis que unha orquestra homenaxe.

O final do concerto foi a mellor parte e iso faime confiar en que Si Cranstoun e compañía poden dar máis do que amosaron o sábado na Capitol. Para rematar, tan só queda parabenizar á organización pola iniciativa e a selección de grupos.

Artigo publicado em Disquecool o 2 de Novembro de 2011.

Categories : Música  Disquecool  Música
Tags :

Concerto de presentación de Creativos Cero

2011-11-03

Cando me pediron que fixera a crónica deste concerto sabía que ía ser complicado, mais nunca pensei que ía ser tan arriscado. Con este concerto de presentación dos Creativos Cero o punk volveu ó salón-comedor das nosas casas, de onde nunca tivo que ter marchado; concretamente o salón-comedor do Lebensraum Pavillion, e para prepararme para o que ía presenciar comín uns cogomelos do riso e fíxenme acompañar dunha litrona con aditivos. Agora si que estaba listo para disfrutar do espectáculo.

Ó chegar o panoráma non podía ser máis dantesco, o público, as fans e o grupo misturábanse nunha masa informe de corpos, fume e intercambio de substancias. O único que ficaba separado desta filial de Sodoma e Gomorra era o cantante e multi-instrumentista The Two Halfs. Sentei non sei onde, do lado de non sei quen e The Two Halfs amosou os seus novos temas e o seu novo look, sentado (xa non se tiña en pé) e desta volta acompañado dunha caixa de ritmos. Tres temas curtos e rápidos, resumo do espírito da noite.

E sen máis dilación chegou o que todo estabamos agardando, o que nos levara a aquel niño de auto-destrucción. Matitas Auch “O Neno Mexilón” a peito descuberto na guitarra, “Blind” Snob Megalove (o noutra neno prodixio) nas baquetas (o tambor tapado cunha toalla) e na voz, agarrando con forza o micro, Alex Koplobitch, vestida de enfermeira protagonista dos soños máis húmidos da concurrencia.
Cantaron apenas oito cancións antes de caer desfalecidos enriba do público VIP sentado nun sofá, mais antes diso agasallaron os nosos psicotrópicos oidos con ruido e letras contundentes como unha puñada de John Cena.

As letras de Creativos Cero son fillas do seu tempo e repasan coa maior incorrección política posíbel tódo-los temas de actualidade dende Eduardo Zaplana a Madeleine McCann, pasando po-los culturetas de Meden e os modernos do FIB. Non queda monicreque con cabeza.

A primeira vez sempre doe un pouco, mais Creativos Cero botaron peito e dérono todo. Nos seu berros podemos atopar ducias de referencias a grupos chave da historia do punk e do rock e abofé que actitude non lles falta.

Creativos Cero están aquí para quedarse moito tempo e para facer tambalear os alicerces da sociedade ben-pensante.

O final do concerto recórdoo entre brétemas e do resto da noite non gardo ningún recordo. Só sei que espertei nunha cama descoñecida entre pinchos e cadeas do lado dunha fan de Bershka e que andiben dous días coma John Wayne.

No more gonzo journalism, please! (pero o próximo concerto de Creativos Cero non o perdo)

O concerto tivo lugar o 15 de decembro de 2007 e a crítica saiu publicada no desaparecido magazine musical on-line Sono-tone en xaneiro de 2008.

Imagens by-nc-sa de ifrit.

Categories : Música  Música  Sono-tone

Cartaz do Festival do Norte 2010 case completo

2010-02-05



Cartaz anónimo do Festival do Norte 2010

O outro dia enterei-me por uma conversa entre orsinia e Spavi no Twitter que já se conheciam os primeiros grupos (mais da metade) que este ano virão tocar ao Festival do Norte, 30 de Abril e 1 de Maio, em Vilagarcía de Arousa.

Dos que há nenhum me chama muito a atenção. Não pagaria por vê-los por separado. Não estão mal We Are Standard, mas não morro por vê-los cabeças do cartaz, Los Planetas e Nada Surf (cujos concertos em Vilagarcía foram cancelados o ano passado).

De todas maneiras penso ir, que sempre o passo muito bem (Aproveitem agora que o abono para os dois dias custa 20 ouros, só ate o 15 de Fevereiro)

Por outra banda subscribo a crítica que fai Noel.

Categories : Música

Voy a hacerte recordar

2010-01-14


Universal, La Habitación Roja


Desde o passado dia 11 de Janeiro podemos escutar no Myspace de La Habitación Roja um single adianto do seu próximo disco, que estará disponível o 22 de abril.

“Voy a hacerte recordar” soa 100% La Habitación Roja, esse som que levam praticando desde os primeiros ’90 e que para mim, acadarom a sua melhor calidade em discos coma 4 ou Radio.

Aguardo que passem por aqui a apresenta-lo.

Categories : Música